Top-5 ergernissen in Ecuador

11 reacties

De smerige auto’s en bussen die zich door de nauwe straatjes in het centrum wurmen, het soms eindeloze wachten op alles en iedereen en de pulp die elke avond weer op TV voorbij komt. Maar ook het heerlijke klimaat, de vriendelijke mensen en de prachtige natuur. Precies één jaar nadat ik in Ecuador ben komen wonen is het tijd voor een top-5 van ergernissen en een top-5 van genieten in Ecuador. Vandaag de ergernissen!

Bussen Cuenca

5. Duur en instabiel internet
Ondanks een abonnement van $ 56,- per maand is het nog elke dag spannend of er überhaupt wel internet is. Het zeker relatief gezien peperdure abonnement van Puntonet belooft 5 MB/s, maar die snelheid heb ik nog nooit kunnen meten. Meerdere keren per week ligt het internet er ook uit. Soms duurt dat een paar minuten, maar regelmatig ook een uur of twee.

Toch is het abonnement dat we nu hebben gevonden het beste wat er in Cuenca te krijgen is. Aansluitingen bij andere providers die we hiervoor hebben geprobeerd waren nog trager en instabieler.

4. Rotzooi op straat en rond eigen huisje
Plastic flesjes en andere troep uit een rijdende auto gooien, vuilniszakken op laten hopen in je voortuintje en alles maar bekladden met graffiti. De openbare ruimte wordt door sommige Ecuadoranen helaas als één grote stortbelt beschouwd. Overal in de bermen vind je troep en vrijwel elk beeld is nog geen maand na de feestelijke onthulling beklad.

Maar ook op eigen terrein maken veel Ecuadoranen er een zooitje van. De leefomstandigheden van arme mensen die in hutjes moeten leven zijn treurig. Maar ze maken de aanblik zelf nog veel treuriger door al hun vuilnis om hun huisjes heen te laten ophopen.

Dat komt voort uit een gebrek aan educatie, maar toch blijf ik me afvragen waarom even met een vuilniszak naar de straatkant lopen teveel moeite is. Dat kost echt niks.

3. Pulp op TV
Ik was al gewaarschuwd van tevoren, maar het is echt onmogelijk om in Ecuador langer dan 10 minuten naar de nationale televisie te kijken. Bij alle troep aan roddelprogramma’s, misdaadprogramma’s, slechte soaps, spelshows en talentenjachten die voorbij komen is SBS6 een waar toonbeeld van beschaving en goede smaak.

Nieuwsprogramma’s probeer ik nog wel te kijken. Maar zowel de stuitende propaganda op de staatszenders als de rechts-populistische prietpraat bij de commerciëlen zijn nauwelijks door te komen. De best bekeken programma’s in huize Meesterburrie-Prieto-Veintimilla komen dan ook nog steeds via Uitzendinggemist tot ons.

2. Smerig en idioot rijdend verkeer
Het prachtige historische centrum van Cuenca wordt overspoeld met zwarte rook uitbrakende bussen en gammele pick-ups en taxi’s. Zeker op zonnige windstille dagen rond lunchtijd als iedereen zich via de nauwe straatjes naar huis spoedt is de lucht van uitlaatgassen niet te harden. Door de drukte doe je over een paar honderd meter soms ook wel een kwartier met de auto.

Ook de rijstijl in en buiten de stad blijft een voortdurende bron van ergernis. Ecuadoranen halen rechts in, slaan ineens af zonder richting aan te geven en schromen niet om doodleuk te parkeren op een drukke ringweg. En het inhalen vlak voor een bocht in de bergen is elke keer weer een al dan niet geslaagde poging tot zelfmoord.

1. Eindeloos wachten
Maar de allergrootste ergernis is wachten. Om 12 uur nog zitten wachten op de elektricien die had beloofd om 8 uur te komen. Je schoonfamilie ‘¡Vamos!’ horen zeggen en dan twee uur later nog niet op weg zijn naar ons vakantiehuis. Of om je postpakketje te bemachtigen een betaling van 54 dollarcent moeten doen bij een bank waar je vervolgens anderhalf uur in de rij staat.

Het allerirritantste is dat mensen echt niet in de gaten hebben dat ze jouw tijd aan het claimen zijn en zelfs verontwaardigd reageren als je ze daar op aanspreekt.

Zoals een ongediertebestrijder die we echt op het hart hadden gedrukt om half vier uur in het restaurant te zijn omdat we om vier af wilden sluiten, maar die doodleuk tegen vijven aan kwam kakken en vervolgens boos was dat mijn vrouw hem daar op aansprak: “Ik ben er toch?”

De strijd tegen kamikaze-chauffeurs

1 reactie

De gemiddelde Ecuadoraanse buschauffeur scheurt door de bergen alsof al z’n passagiers hoogzwangere vrouwen zijn op het punt van bevallen. Ook veel andere automobilisten hebben er geen enkele moeite mee om vlak voor een bocht nog even in te halen. Niet zo gek dat er ook afgelopen jaar ruim 2000 verkeersdoden zijn gevallen in Ecuador.

Image

Ter vergelijking: in Nederland vallen de laatste jaren tussen de zes- en zevenhonderd verkeersdoden en dat op een iets grotere bevolking en met veel meer weggebruikers. In Ecuador zijn tot en met november vorig jaar om precies te zijn 2019 verkeersdoden geregistreerd. Ruim 8% meer dan het jaar ervoor. Dan gaat het natuurlijk niet alléén om busongelukken, maar die zijn wel aan de orde van de dag.

Daarom was er bij mij enige verbazing toen ik zag dat een busongeluk met 13 doden vorige week bij Ambato zowel het NOS Journaal als het RTL Nieuws haalde. Tot ik me realiseerde dat het op Tweede Kerstdag was en dan kunnen redacties elk snippertje nieuws gebruiken, zeker als daar dramatische beelden van zijn.

Het ‘Agencia Nacional de Tránsito’ houdt keurig de oorzaken van alle verkeersongelukken bij – ruim 20.000 tot en met november afgelopen jaar – en dan blijkt onervarenheid van de bestuurder met stip bovenaan te staan. In bijna de helft van alle gevallen is dat de oorzaak. Dronkenschap staat ver daaronder op twee.

Verplicht nieuw rijexamen
Als onderdeel van de nieuwe Verkeerswet van de regering Correa moet sinds 2011 iedereen die zijn rijbewijs verlengt dan ook opnieuw rijexamen doen. Dat examen is veel strenger dan in het verleden, want toen stelde het weinig voor. Als je een beetje goed contact had met de examinator was een rondje om het park voldoende.

Met het strengere examen dat iedereen nu verplicht moet afleggen is er goede hoop dat het aantal verkeersdoden fors gaat dalen de komende jaren. Het rijbewijs is hier 4 jaar geldig, dus op dit moment hebben nog lang niet alle wegpiraten opnieuw rijexamen gedaan.

Wie weet worden de dramatisch rijdende automobilisten er op die manier inderdaad uitgefilterd, maar buschauffeurs zullen zich vast nooit de rijstijl eigen maken van hun collega’s op het traject Lelystad-Dronten. Maar ach ja, een beetje meer avontuur dan in de Flevopolder is natuurlijk ook nooit weg.