Nederlandse wereldkampioen in Ecuadoraanse chaos

1 reactie

Een vulkaan die op uitbarsten staat, Polen die in de hotelkamer naast hem tot diep in de nacht feestvieren en de late bekendmaking van het parcours konden Martijn Roest allemaal niet tegenhouden om in Ecuador opnieuw wereldkampioen ID Cycling te worden, voor wielrenners met een verstandelijke beperking.

image1(2)
Dit artikel van mijn hand is op 30 september verschenen in het Haarlems Dagblad.

Op een vlak circuit in de drukkend hete havenstad Guayaquil maakte Martijn het wel spannend. ,,Oh nee, hij heeft niet door dat het de laatste ronde is”, verzuchtte zijn vader en begeleider Ben Roest toen er nog een halve ronde te gaan was. Dat bleek gelukkig niet het geval. In de lange eindsprint wachtte de favoriete Martijn lang en stoof uiteindelijk zonder uit zijn zadel te komen zijn taaie Ecuadoraanse tegenstander Erick Sarango in de laatste meters voorbij. Zo won de goedlachse renner na 60 kilometer koers met slechts een paar centimeter verschil. ..Het was zwaar man, want ik heb heel weinig geslapen”, zei hij vlak na de finish met rood aangelopen en bezweet hoofd. ,,Ik had wel direct door dat ik gewonnen had.” Landgenoot Joannathan Duinkerke werd derde.

Martijn Roest, die via een crowdfundingactie van deze krant  naar Ecuador kon afreizen, verdedigde drie wereldtitels. Maar in de tijdrit kreeg hij al in de eerste ronde een lekke band. Hij werd toch nog knap vierde op slechts zeven seconden van het podium. Aan de afsluitende baanwedstrijden deed Martijn niet meer mee omdat zijn lijf niet goed wilde herstellen na de zware wegwedstrijd en vanwege de aanhoudende organisatorische chaos.

Hoogtekamer

Want chaos was het bij de Global Games in Ecuador. De wedstrijden zouden eigenlijk in de op 2800 meter hooggelegen hoofdstad Quito plaatsvinden en Martijn had zich dan ook in een speciale hoogtekamer voorbereid op de ijle lucht. Maar de dichtbij gelegen vulkaan Cotopaxi stond op het punt van uitbarsten en daarom is kort voor de wereldkampioenschappen besloten het hele evenement te verplaatsen naar de op zeeniveau gelegen miljoenenstad Guayaquil. ,,De stad is wel leuk, maar aan de cultuur moest ik in het begin wel een beetje wennen.”, vertelt Martijn twee uur na zijn wereldtitel gedoucht en wel in zijn hotel. ,,Ze doen allemaal zo rustig aan. Dus het is veel wachten en tot vlak voor de competitie was alles pas een beetje duidelijk. Eerder wisten ze nog niet of het doorging en waar het was.”

Dat kwam omdat meer dan de helft van het Ecuadoraanse organisatie-comité was opgestapt en een belangrijk deel van het geld bestemd voor de wedstrijden en de hotels verdwenen bleek. Tot overmaat van ramp werd Martijn in de nacht voor de wegwedstrijd tot 3 uur ‘s nachts uit zijn slaap gehouden door feestvierende Poolse basketballers in de hotelkamer naast hem. ,,Toen ik opstond had ik er geen plezier in. Ik dacht helemaal niet dat ik goed zou kunnen rijden en had me liever nog een paar keer omgedraaid.” Maar KNWU-trainer Tjeerd Mijzen hield de moed er de hele week in onder het motto: ,,Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.”

Kwalificeren

Na terugkeer in Nederland gaat Martijn Roest zich proberen te kwalificeren voor het reguliere NK Baanwielrennen. “Ik mis thuis wel en zou hier niet nog langer willen blijven. In Nederland kun je dingen plannen en hier moet je maar afwachten. En we krijgen elke dag rijst en ik ben die rijst wel een beetje zat.”

 

Giro-winnaar Quintana wil af van clichés over Colombia en zijn jeugd

1 reactie

Colombia is apetrots op Giro-winnaar Nairo Quintana en de nieuwe wielerheld is op zijn beurt weer apetrots op Colombia: “Ik had nooit gedacht dat er zoveel Colombianen bij de finish zouden zijn. Het was erg belangrijk voor me om zoveel vlaggen te zien. Ik ben heel trots op mijn land […] Colombia is geen oorlog en geweld. Colombia is liefde!” 

Image

Ondanks een rijke wielergeschiedenis met grote renners als Herrera, Parra, Mejía, Soler en Botero won nog nooit eerder een Colombiaan de Giro d’Italia. Maar na een zware ronde met een aantal onvergetelijke bergetappes, waarin hij aan het begin ook nog een tijdje ziek was, kreeg de 24-jarige Nairo Quintana gisteren definitief de roze trui omgehangen.

‘Mijn volgende doel is de Tour’
“Het is één van de mooiste dagen van mijn leven. Ik ben verliefd geworden op de Giro”, zei Quintana na de huldiging. Maar gelijk daar achteraan zei de zo bescheiden ogende renner dat hij nu ook de Tour de France wil winnen: “Ik hou ook van de Tour. Die wedstrijd heeft me immers bekend gemaakt bij het grote publiek en is de belangrijkste ter wereld. Mijn volgende doel is dan ook het winnen van de Tour.”

Daarop moeten we overigens nog een jaar wachten. Want na zijn tweede plaats van vorig jaar en zijn Giro-winst nu slaat Quintana de Tour deze zomer over. Maar volgend jaar als de Tour de France in Utrecht start is hij wel van de partij en kunnen we de 1 meter 66 lange Colombiaan dus onder de Dom door zien fietsen.

Meer Colombiaans Giro-succes
Om het succes voor Colombia compleet te maken eindigde Rigoberto Urán ook nog eens als tweede en pakte Julián Arredondo het bergklassement. “Een historische triomf voor de Colombiaanse sport”, tweette president Juan Manuel Santos dan ook terecht “Nairo Quintana en Rigoberto Urán laten 47 miljoen harten sneller kloppen. Bedankt voor zoveel plezier!”

Image

De 47 miljoen harten zijn misschien wat overdreven, maar ik zag op Facebook en Twitter wel heel veel trotse berichten voorbij komen van Colombiaanse vrienden en kennissen van me die ik nooit eerder had verdacht van enige liefde voor de wielersport. De overwinning van Quintana werd gisteren dan ook op vele plekken gevierd in Colombia en kranten komen vandaag met extra bijlages.

Quintana rekent af met clichés
Quintana komt uit een eenvoudige familie van het platteland, maar hij wordt moe van alle cliché-verhalen dat hij zich aan de armoede heeft ontworsteld: “Het is absurd om te veronderstellen dat we niet genoeg eten hadden. We hadden fruitbomen en bewerkten een stukje land. Het feit dat ik van het platteland kom, betekent niet dat ik niet te eten had of dat ik zielig was”, zei hij vorig jaar.

Toch had zijn familie het niet makkelijk, zeker niet toen zijn vader na een auto-ongeluk gehandicapt raakte. Om geld voor de bus uit te sparen kreeg de puber Nairo een fiets. En dat was echt een geluk bij een ongeluk, want dankzij de terugweg elke dag van school 16 kilometer bergop is Quintana nu de heerser van de Giro geworden.

Image

De nieuwe wielerheld maakte dit weekend ook nog even van de gelegenheid gebruik om af te rekenen met het negatieve imago van Colombia: “Alle Colombianen moeten hiervan genieten en de rest van de wereld kan zien hoe ons land echt is. Het is niet oorlog, het is niet geweld, het is het tegenovergestelde, het is liefde. We zullen iedereen met open armen ontvangen, zodat ze ons prachtige land kunnen leren kennen.”

Puber Quintana kreeg fiets omdat bus te duur werd

2 reacties

Als puber kreeg Nairo Quintana een fiets, omdat de bus te duur werd. Hij voldoet daarmee volledig aan het cliché-beeld van een Colombiaanse wielrenner die zich hoog in de Andes aan de armoede weet te ontworstelen. Maar daarmee is het verhaal van de beste jongere in de Tour niet minder mooi.

Image

Apetrotse vader
De nu 23-jarige Colombiaanse klimgeit redde het zondagmiddag op de Mont Ventoux net niet tegen de ontketende Froome, maar hij vormt wél een serieuze bedreiging voor de podiumplek van Bauke Mollema in de Tour de France. Zijn gehandicapte vader is apetrots.

“Ik ken zijn discipline en wil om te winnen. We zijn trots, uitermate trots, op hem”, zegt Luis Quintana in de Colombiaanse krant El Tiempo. Acht jaar geleden raakte hij invalide na een ongeluk en daarom kan hij er nu ook niet bij zijn in de Tour.

Puber Nairo droomde al van grote ronden
Het leven van de familie Quintana werd een stuk zwaarder, toen vader Luis zijn baan als groente- en fruitverkoper moest opgeven. Maar het blijkt achteraf een geluk bij een ongeluk dat de bus te duur werd en de 15-jarige Nairo daarom een fiets kreeg om naar school op en neer te fietsen. De weg terug bestond uit een klim van zestien kilometer.

“Ik woonde in het dorpje La Concepción en elke dag probeerde ik sneller terug te rijden van school. Ik beeldde me in dat ik in een grote ronde aan het rijden was en het was altijd belangrijk om te winnen”, vertelt Quintana over zijn jeugd op ruim 2800 meter hoogte in het Andesgebergte.

´Witte trui handhaven is hoofddoel´
Nu wacht de Colombiaan een prachtige wielertoekomst. Dit voorjaar won hij al de Ronde van Baskenland en aan het begin van de laatste Tourweek staat hij zesde in het algemeen klassement met uitzicht op meer omdat er nog twee aankomsten bergop zijn.

Hoewel Quintana tijdens zijn Tourdebuut begon als superknecht voor Alejandro Valverde, rijdt de ijzersterke Movistar-ploeg nu volledig in zijn dienst. En zeker donderdag met twee beklimmingen van de Alpe d´Huez kan hij de posities van Mollema en Ten Dam bedreigen.

Image

Toch is zijn hoofddoel de witte trui als beste jongere te behouden: “Ik ben jong en weet niet hoe mijn lichaam zal reageren in de laatste week. Ik hoop in ieder geval mijn positie in het klassement en de witte trui te handhaven. Het team is blij met wat ik tot nu toe heb gedaan”, zei Quintana vandaag op de rustdag.

Armoede-cliché
Intussen grijpt zijn gehandicapte vader de populariteit van zijn zoon aan om op het allerhoogste politieke niveau een uitkering te regelen: “Ik sprak met president Juan Manuel Santos en vroeg hem om deze gunst. Het is niet zo dat ik sterf van de honger, maar ik ben gehandicapt en voel me erg ziek.”

Zoon Nairo Alexander Quintana Rojas ontstijgt met zijn fiets de armoede en daarmee voldoet hij volledig aan het cliché. Maar dat doet Bauke Mollema ook met al zijn gefiets tegen de wind in op het Groningse platteland tijdens zijn jeugd. Hun verhalen zijn er niet minder mooi om, toch?

HUP BAUKE! DALE NAIRO!

—————————————————————————————————————–
Lees hier meer over het Colombiaanse wielrennen:
Talentvolle Colombiaan in vrijwel latinoloze Tour
Nieuwe Colombiaanse klimgeiten in de Giro

Talentvolle Colombiaan in vrijwel latinoloze Tour

1 reactie

Een Braziliaan, een Costa Ricaan en twee Colombianen. Slechts vier renners houden de latino-eer hoog in de honderdste Tour de France die vandaag van start gaat. Maar daar zit wél een veelbelovende Colombiaanse klassementsrenner bij.

De hoogtijdagen van Café de Colombia in de jaren ´80 en begin jaren ´90 liggen al ver achter ons. Het nieuwe Team de Colombia dat wel een wildcard kreeg voor de Giro van dit jaar, doet niet eens mee aan de Tour. Ook Rigoberto Uran die dit jaar knap tweede werd in de Giro niet en die we vooral kennen van zijn Olympisch zilver vorig jaar toen hij de remmen dichtkneep voor Vinokoerov.

Hieronder korte portretjes van de vier latino´s die wél meerijden in de hopelijk zonder dopingschandalen overschaduwde jubileumtour. 

Nairo Alexander Quintana Rojas (Col, Movistar)
De sterkste latino in deze Tour is ongetwijfeld de jonge, maar uiterst talentvolle Colombiaan Quintana Rojas. Hij won dit jaar overtuigend de Koninginnerit én het eindklassement van de Ronde van het Baskenland. De 23-jarige Quintana debuteert in de Tour en moet vooral zijn kopman Alejandro Valverde bijstaan. Maar wellicht kan de Colombiaan in zijn kielzog een gooi doen naar tenminste een top-20-klassering en een bergetappe. Quintana Rojas staat hoe dan ook een mooie wielertoekomst te wachten.

Image
Beste prestatie in eindklassement Tour: – 
Beste prestatie in Tour-etappe: –

Andrey Amador (Cri, Movistar)
Twee jaar geleden was de nu 26-jarige Andrey Amador de eerste Costa Ricaan ooit die startte in de Tour. Hij kan redelijk klimmen en wordt daarom door het sterke Movistar goed genoeg bevonden om te knechten voor Valverde. Amador won vorig jaar een etappe in de Giro d’Italia en werd ook 3e in het bergklassement. Zijn broer Ivan was ook wielrenner, maar die heeft nooit aan grote Europese wedstrijden meegedaan.

Amador
Beste prestatie in eindklassement Tour de France: 166e in 2011
Beste prestatie in Tour-etappe: 11e in de 17e etappe in 2011

Murilo Antonio Fischer (Bra, FdJ)
De inmiddels 34-jarige Braziliaan Fischer rijdt al jaren anoniem mee in de grote rondes. Zo eindigde hij dit jaar als 147e in de Giro d’Italia en was een 25e plaats zijn beste uitslag in een etappe. We hoeven dan ook weinig van Fischer te verwachten deze Tour. Hij reed voorheen bij Garmin en is nu de enige buitenlander in de Franse avonturiersploeg Française des Jeux. De enige hoop voor Fisher is om per ongeluk in een ontsnapping te belanden tijdens een wandel-etappe, want hij kan redelijk sprinten.

Image
Beste prestatie in eindklassement Tour: 76e in 2008
Beste prestatie in Tour-etappe: 3e in 11e etappe in 2007

José Rodolfo Serpa Pérez (Col, Lampre)
Op 34-jarige leeftijd maakt José Serpa zijn debuut in de Tour. Wel reed hij al zeven keer de Giro d´Italia waarin hij in 2009 op de twaalfde plek eindigde. De Colombiaan is dan ook een hele behoorlijke renner in etappe-koersen, maar op zijn erelijst prijken vooral overwinningen in exotische ronden als de Ronde van Langkawi (2x), de Ronde van Venezuela en de Clasico Banfoandes.

Image
Beste prestatie in eindklassement Tour: –
Beste prestatie in Tour-etappe: –

—————————————————————–
Lees hier meer over sport in Zuid-Amerika:
Nieuwe Colombiaanse klimgeiten in de Giro
Ecuador-Argentinië 20-1
Schaatsen op de evenaar

Nieuwe Colombiaanse klimgeiten in de Giro

5 reacties

Na vijftien jaar afwezigheid start er dit jaar weer een nationale Colombiaanse wielerploeg in een grote Europese ronde. President Santos twitterde gisteravond vol trots dat ‘Colombia Coldeportes’ meedoet aan de Giro d’Italia 2013. Gaan de glorietijden uit de jaren tachtig van het ‘Café de Colombia’ van berggeit Luis Herrera en Fabio Parra herleven?

Team Colombia is ‘inspired by climbing’ staat op hun website. En laat dat nu net het allermooiste onderdeel zijn van het wielrennen én de absolute specialiteit van alle succesvolle Colombianen uit het verleden.

Het nieuwe team reed afgelopen seizoen voor het eerst mee in zogeheten continentale wedstrijden in Europa en pakte daarin zes overwinningen. Team Colombia kreeg gisteren tot hun enorme vreugde te horen op een wildcard mee te mogen doen aan de komende Giro.

Image

Aanvallen in de bergen
Laten we hopen op lekker aanvallende renners in de bergen, want dat geprogrammeerde ploegenspel in de grote ronden van de laatste jaren kan me gestolen worden. Dat is wat mij betreft nog dodelijker voor de wielersport dan al het dopinggebruik.

Zelf gaan de Colombianen er helemaal voor: “Op beklimmingen vinden de échte wielershows plaats. Maar er is meer nodig dan mytische beklimmingen. Er zijn renners nodig met talent en een goeie mentaliteit om emotie op te roepen. Dát wil Team Colombia inbrengen in het professionele wielrennen”, zo staat te lezen op de website van Colombia Coldeportes.

Natuurlijk waren er sinds Café de Colombia er in 1990 mee stopte nog genoeg goeie Colombiaanse renners. Denk bijvoorbeeld aan Álvaro Mejía, Santiago Botero, Mauricio Soler, Victor Hugo Peña en Rigoberto Urán. Maar het was nooit meer zo opwindend als die avonturiers uit de jaren tachtig in de nationale ploeg met Luis Herrera als absolute ster.

Luis Herrera

Als klein jongetje stond ik in 1984 langs de route naar Alpe d’Huez om Peter Winnen aan te moedigen, maar de Colombiaanse klimmer Luis Herrera pakte toen die legendarische etappe. Een klein mager mannetje dat telkens aanviel in de bergen, maar meestal tekort kwam op de klassementsrijders, omdat ‘ie minuten verloor in de tijdritten. Toch wist hij in 1987 de Ronde van Spanje te winnen.

Herrera

Luis Herrera won in 1985 en 1987 de bolletjestrui in de Tour de France

Herrera maakte jarenlang grote indruk in de bergen, in de stijl van Bahamontes ver voor hem en van Chiapucci en Pantani na hem. Zelf stopte Herrera in 1992 met wielrennen, omdat hij het niet langer wilde opnemen tegen dopingcoureurs.

De Colombiaanse berggeit sprak toen de prachtige zin: “When I saw riders with fat asses climbing cols like airplanes, I understood what was happening.”

De laatste jaren waren er helaas niet meer zulke aanvallende en romantische renners als Herrera in het peloton, maar kan het nieuwe Team Colombia daar verandering in brengen?

De nieuwe sterren
Van Fabio Duarte wordt het meest verwacht. Hij werd in 2008 wereldkampioen bij de beloften en pakte vorig jaar namens Colombia Coldeportes twee overwinningen. Zijn echt grote doorbraak heeft Duarte nog niet beleefd, maar hij heeft met zijn 26 jaar de beste wielerjaren nog voor zich liggen.

Duarte heeft dan ook vreselijk veel zin in de Giro: “De Giro rijden in het shirt van het Colombiaanse team is een fantastische kans en we kunnen niet wachten om van start te gaan in Napoli. We hopen alle steun te verdienen op onze favoriete manier: Een grote show maken in de bergen.”

Het jonkie Esteban Chavez (22 jaar) won in 2011 de Ronde van de Toekomst en hij lijkt ook echt een mooie toekomst te hebben als ronderenner. Want naast zijn klimbenen is hij ook gespecialiseerd in tijdrijden. Vorig jaar pakte hij al twee overwinningen voor ‘Team Colombia’ in het continentale circuit.

Chavez is erg ambitieus: “We willen dat mensen als ze over Colombia praten het niet alleen hebben over voetbal of slecht nieuws, maar ook over de grootse wielercultuur en prestaties.”

De dertiger Leonardo Duque komt over van Cofidis en moet met zijn jarenlange ervaring een nieuwe impuls geven aan het jonge ‘Team Colombia’. De grootste overwinning van Duque was een etappe in de Ronde van Spanje in 2007.

Steun president
Het nieuwe team is er gekomen dankzij de Colombiaanse overheid, maar heeft met het oog op alle Europese wedstrijden zijn uitvalsbasis in Italië. Maar het bestaat wel uitsluitend uit Colombianen.

Coldeportes is het Ministerie van Sport en die willen dat Colombia weer mee gaat doen in de internationale wielertop. Niet voor niks twitterde president Juan Manuel Santos gisteren apetrots dat er na 15 jaar weer nationaal Colombiaans wielerteam terugkeert in een grote Europese wielerwedstrijd.

Tweet Santos

Maar het zal met dit onervaren team nog wel even duren voordat de tijden van Herrera écht gaan herleven. Echte wielerromantici kunnen in afwachting daarvan via deze link zijn legendarische overwinning op Alpe d’Huez in 1984 terugkijken.