Afwezigheid Jorge: Hypocriet of niet?

Plaats een reactie

“Jorge Zorreguieta is al duizend keer naar Nederland gereisd om zijn dochter, Beatrix en de rest van de koninklijke familie te bezoeken. Erg hypocriet als hij er tijdens de inhuldiging niet bij mag zijn” of “Haar vader is en blijft een moordenaar”. Argentijnen zijn ernstig verdeeld over de afwezigheid van vader Zorreguieta bij de inhuldiging van Guillermo Alejandro, zoals Willem-Alexander hier zo mooi heet.

Image

Net zoals ‘De Nederlander’ volgens toekomstig koningin Máxima niet bestaat, bestaat ook ‘De Argentijn’ niet. Er is een stroming die stelt dat Jorge nooit ergens voor is veroordeeld en dat het geen misdrijf is om in overheidsdienst te zijn geweest tijdens de dictatuur, maar een ander deel vindt hem een grote boef en daarmee zijn mooie blonde dochter eigenlijk ook.

Nieuwe aangifte tegen Zorreguieta
Er is onlangs ook opnieuw aangifte gedaan tegen de minister van Landbouw tijdens het regime van dictator Videla. Maar Jorge Zorreguieta blijft volhouden dat hij pas achteraf gehoord heeft van de naar schatting 30.000 ‘verdwijningen’.

Erg onwaarschijnlijk concludeerde professor Baud al in 2001 voorafgaand aan het huwelijk tussen Willem-Alexander en Máxima. Hopelijk leidt deze nieuwe aangifte daadwerkelijk tot een strafzaak waarin duidelijk wordt wat de rol van Zorreguieta precies is geweest.

De linkse krant Página/12 die een ware kruistocht voert tegen de voormalige leden van de Videla-regering, volstaat vandaag dan ook met een summier nieuwsberichtje over de aanstaande Nederlandse koningin en verwijst in de eerste zinnen direct naar het besmeurde verleden van haar vader.

Trots op koningin Máxima
De grote kranten en TV-stations in Argentinië berichten juist wél vol trots over Máxima. Zo herinnert Clarín ons er nog maar even fijntjes aan dat de Argentijnse veruit het populairste lid is van het Nederlandse Koningshuis.

En laten we eerlijk zijn, het is natuurlijk ook een sprookje dat een ‘gewoon’ burgermeisje ineens Koningin wordt van een land aan de andere kant van de wereld en daar ook nog eens enorm geliefd is.

Verbazing en jaloezie
Maar bij veel Argentijnen die ik vandaag gesproken heb, proef ik ook een verbazing over hoe ze dat geflikt heeft die bijna overgaat in afgunst. Van zo’n leven als prinses en straks als koningin in een paleis droomt immers bijna elk klein meisje en ook deze volwassen vrouw:

Tweet Máxima

Máxima heeft met een omstreden vader die droom waargemaakt en al die andere Argentijnse diva’s niet. Zelfs presidente Cristina Fernández, de misschien wel grootste diva, gaat volgens een twitteraar dood van jaloezie en zal ongetwijfeld een titel voor haarzelf verzinnen die haar weer minimaal op gelijke hoogte brengt met Máxima.

Onbegrip over monarchie
Ook bij het koningschap zelf worden vraagtekens gezet: “Máxima richt eerst maar eens een politieke partij op en win de verkiezingen”, zo luidt een commentaar op een artikel in La Nacion. Veel Argentijnen kunnen maar niet begrijpen waar een koning en koningin voor dienen. Zulke middeleeuwse praktijken in een vooruitstrevend land als Nederland zijn overigens voor vrijwel álle Latijns-Amerikanen die ik ken een raadsel.

Zoals het voor mij een raadsel blijft om iemand die deel heeft uitgemaakt van zo’n verderfelijk regime vrolijk te ontvangen op familiefeestjes en bij de doop van toekomstig koningin Catharina-Amalia. Maar op 30 april zal Máxima het in elk geval opnieuw zonder haar vader moeten stellen en zal ik niet ontroerd raken als ze dáár een traantje om moet laten.

Wantrouwen tegen Europese plunderaars

Plaats een reactie

 “We hebben bondgenoten nodig en geen overheersers die onze natuurlijke hulpbronnen komen plunderen”. President Evo Morales van Bolivia is gezien het koloniale verleden erg wantrouwend over meer samenwerking met Europa, zoals dit weekend is afgesproken op de top tussen de EU en het Latijns-Amerikaanse CELAC in Chili. 

Bijna de helft van alle investeringen in Latijns-Amerika komt uit Europa. Niet zo gek dat de EU juridische garanties eist om te voorkomen dat landen als Venezuela, Argentinië en Bolivia weer zomaar bezittingen van Europese bedrijven gaan onteigenen. Maar voorlopig krijgt Europa geen keiharde garanties, maar ziet het zich geconfronteerd met niet meer dan een vrijwillige inspanning.

Image

Oproep Barroso
Spaanse, Franse en Britse bedrijven zagen hun eigendommen in het recente verleden naar de staat gaan, zonder dat ze daar iets tegen konden beginnen. EC-voorzitter Barroso zei dit weekend dan ook dat de ‘sleutel’ voor nog meer Europese investeringen ligt bij het ‘voorkomen dat bedrijven worden geconfronteerd met veranderende regels bij investeringen op lange termijn’.

De centrum-rechtse president Piñera van Chili beaamt dat er juridische zekerheid nodig is, maar de linkse regeringen in Argentinië, Venezuela, Bolivia en ook ‘mijn’ Ecuador willen niet naar de Europese pijpen dansen. Evo Morales verwijst naar het koloniale verleden en komt dan met zijn ferme opmerking over ‘overheersers die onze natuurlijke hulpbronnen komen plunderen’

Ingreep Cristina Fernández
De Argentijnse presidente Cristina Fernández heeft er volgens bronnen rond de onderhandelingen hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat de tekst over juridische garanties in de slotverklaring ernstig is afgezwakt.

Er stond eerste een vrij expliciete garantie, maar dat werd door toedoen van Fernández uiteindelijk: “…dat we het belang erkennen van rechtszekerheid voor investeerders en ons best doen voor een goed zakelijk klimaat, mits ook erkend wordt dat landen het recht hebben regels te stellen om te voldoen aan hun nationale beleidsdoelstellingen.”

Linkse leiders schieten in eigen voet
Die nationale beleidsdoelstelling kan onder leiding van socialisten natuurlijk heel goed het nationaliseren van belangrijke industrieën zijn. Soms heel begrijpelijk als je ziet hoe Amerikanen hier in Ecuador in het verleden geld als water hebben verdiend met olie ten koste van mensenlevens en de natuur.

Maar uiteindelijk schiet Latijns-Amerika zich hiermee in de eigen voet. Want welk weldenkend Europees bedrijf gaat nu stevig investeren met het risico dat de gezien de historische Europese plunderingen uiterst wantrouwige indiaan Evo Morales, de vanaf vandaag voorzitter van de CELAC zijnde Raúl Castro of de wonderbaarlijk herstellende Hugo Chávez van de ene op de andere dag je bezittingen kunnen afpakken?

Bestaansrecht CELAC onder druk
Vooral Brazilië en Chili zitten juist wél te wachten op meer Europese bedrijven en balen er stevig van dat de socialistische die-hards goede afspraken daarover blokkeren. Dat worden dan dus bilateraaltjes met de EU en daarmee komt het bestaansrecht en de slagvaardigheid van het samenwerkingsverband CELAC onder druk te staan. Kijken hoe eensgezind de CELAC is bij de volgende top met de EU in 2015 in Brussel.

Lees hier de uit 48 afspraken bestaande slotverklaring van de EU/CELAC-top in de Chileense hoofdstad Santiago.