Bolivia eist via Den Haag en paus toegang tot zee

Plaats een reactie

President Evo Morales van Bolivia wil toegang tot de Stille Oceaan en sleept daarom buurland Chili voor het Internationaal Gerechtshof in Den Haag. Na een oorlog aan het eind van de 19e eeuw moest Bolivia een stuk woestijn vol koper, zout en lithium afstaan aan de Chilenen en raakte daarmee ook de enige toegang tot zee kwijt. Zelfs de paus wordt nu mogelijk om hulp gevraagd.

Image

Morales had gehoopt het al decennialang slepende grensconflict in goede harmonie met Chili op te lossen. De voormalig Chileense presidente Michelle Bachelet zei ooit tegen hem: “Geef me nog een paar maanden en ik reis over zee naar Bolivia.”

Geen dialoog mogelijk
Maar zij maakte haar belofte niet waar, terwijl ze als gematigd socialiste een veel betere relatie had met Bolivia dan de huidige centrum-rechtse president Sebastián Piñera. Met hem valt volgens Morales niet eens te praten over het heikele onderwerp.

Op de ‘Dag van de Zee’ afgelopen zaterdag kondigde Morales aan dat de komende dagen een Boliviaanse delegatie naar Den Haag vertrekt om de eisen op tafel te leggen, net als Peru dat in dezelfde oorlog land kwijtraakte aan Chili eerder al deed over de zeegrenzen.

Image

Officiële verklaring
“Vandaag 23 maart neemt de staat Bolivia de onherroepelijke beslissing om naar de Stille Oceaan terug te keren. Het is een onvervreemdbaar recht van het Boliviaanse volk om hun maritieme kwaliteiten terug te krijgen en weer zonder beperkingen toegang te hebben tot de wereld.”

Bolivia is het armste land van Zuid-Amerika en samen met Paraguay het enige land op het continent dat geen toegang heeft tot de zee. Daardoor is geen visserij mogelijk en zijn ook de handelsmogelijkheden beperkt.

Handtekening onder vredesakkoord
Maar de claim van Bolivia is juridisch lastig te onderbouwen, want het land zette destijds een handtekening onder het vredesakkoord waarin werd afgesproken dat het land zou inleveren.

De Chileense president Piñera liet in een reactie dan ook weten dat hij geen enkele toenadering zal maken tot Bolivia: “Het moet duidelijk zijn dat het vredesverdrag van 1904 door vrijwillig is ondertekend door zowel Chili als Bolivia en is goedgekeurd en vandaag nog steeds volledig van kracht is.”

Image

En hij voegde daar bijna dreigend aan toe dat zijn land tot het uiterste zal gaan om het lucratieve stuk woestijn te behouden: “Chili zal, met de hulp van het volk, de geschiedenis en de waarheid, zijn grondgebied, zijn zee, zijn hemel en zijn soevereiniteit verdedigen.”

Respect voor Internationaal Gerechtshof
In het zeegrensgeschil met Peru doet het Internationaal Gerechtshof naar verwachting dit voorjaar uitspraak. De Chileense minister van Defensie liet eerder weten die uitspraak te zullen respecteren, maar of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren als het rijke en machtige Chili het onderspit delft tegen Peru of het economisch gezien nietige Bolivia is de vraag.

Maar waarschijnlijk vertrouwen de Chilenen terecht op de handtekeningen van Peru en Bolivia onder de vredesverdragen. Want ondanks alle retoriek van met name Morales over ‘onvervreemdbaar recht’ zijn er nauwelijks juridische argumenten waardoor Bolivia en Peru hun stukken land en zee terug kunnen krijgen.

Hulp van de paus?
Ex-president Jorge Quiroga vindt daarom dat Morales de kersverse latino-paus moet vragen om te bemiddelen in het conflict: “We moeten niet vergeten dat de kerk en de heilige vader vaak hebben bemiddeld bij onenigheid tussen landen. We moeten nu de kans grijpen met deze alom gerespecteerde Argentijnse paus”, stelt Quiroga.

Hij wijst er daarbij op dat paus Johannes Paulus II ooit ook heeft meegeholpen aan de oplossing van een geschil tussen Argentinië en Chili.

De oude Fransiscus gaat het nog druk krijgen als vredesduif op zijn eigen continent, want Argentinië wil ook al dat hij gaat bemiddelen in het conflict met Groot-Brittannië over de Falkland Eilanden, of de Malvinas zoals de Argentijnen zelf zeggen.

Zien we Chávez alleen nog terug in een houten kist?

1 reactie

“Ik heb hem niet gezien, alleen zijn artsen en familie”, moest Evo Morales toegeven over het bezoek dat hij gisteren wilde brengen aan de in Venezuela teruggekeerde Hugo Chávez. Nu zelfs een bevriende president die er duizenden kilometers voor reist hem niet kan zien, wordt het vermoeden dat de ooit zo krachtige Chávez echt op sterven ligt alleen maar groter.

“Dat Hugo Chávez stiekem het land weer binnen is gekomen, zonder enig bewijs van zijn fysieke aanwezigheid, staat in schril contrast tot zijn normaal gesproken zo bombastische en pompeuze stijl”, stelt een vooraanstaande politicoloog in Venezuela.

Hugo Chávez

Hugo Chávez vorige week met zijn dochters op Cuba

Er is inmiddels dan ook lichte teleurstelling onder zijn maandag nog zo enthousiaste aanhang. En de oppositie eist na bijna twee-en-een-halve maand eindelijk duidelijkheid over de toekomst van Hugo Chávez als president.

Vraagtekens bij verrassende terugkeer
Toen Chávez maandag ineens op Twitter aankondigde dat hij was teruggekeerd in Venezuela, was de grote vraag al waarom. Het Hooggerechtshof liet desgevraagd weten dat hij als grote winnaar van de verkiezingen in oktober elk moment alsnog kan worden beëdigd voor zijn nieuwe regeringstermijn.

Maar nu hij behalve drie tweets maandag en twee foto’s afgelopen vrijdag verder nog steeds geen enkel levensteken wil geven aan zijn politieke vrienden en aanhangers, lijkt het er steeds meer op dat hij alleen maar naar huis is gekomen om rustig dood te kunnen gaan.

Doodsstrijd
Zelf twitterde Chávez afgelopen maandag: “We zijn opnieuw in het Venezolaanse vaderland. Dank aan  God en mijn geliefde volk. Hier gaan we verder met de behandeling.” Maar verder geen woord over zijn gezondheidstoestand of over zijn presidentschap.

De laatste summiere mededeling van vice-president Nicolas Maduro was dat Chávez een ‘permanent gevecht’ voert. Dat mag gerust geïnterpreteerd worden als een doodsstrijd na zijn inmiddels vierde operatie tegen kanker. Anders valt ook moeilijk verklaren dat hij zich ook na zijn terugkeer uit Cuba zo afsluit voor de buitenwereld.

Roep om openbaar optreden
De roep dat Chávez in het openbaar moet verschijnen en openheid van zaken moet geven klinkt daarom van steeds meer kanten. “Het mysterie rond zijn situatie wordt met zijn terugkeer niet kleiner, maar juist groter”, schrijft oppositiekrant Tal Cual. “Hij is zo dichtbij, maar lijkt zo ver weg.”

Collega Wies Ubags meldt vanuit Venezuela dat studenten naar het militair ziekenhuis willen gaan waar de doodzieke president verblijft, als hij niet binnen een paar uur bewijst dat hij het land regeert.

Houten kist
President Evo Morales van Bolivia zei na zijn bezoek aan Caracas van gisteren nog dat hij hoopt dat “mijn broeder Chávez snel weer kan gaan regeren en zijn revolutie in Venezuela kan voortzetten”.

Maar dat lijkt tegen beter weten in, want na al die maanden van geheimzinnigheid en totale afzondering, is het veel waarschijnlijker dat we Hugo Chávez alleen nog in het openbaar zien in een houten kist.

Spanje woedend over nationalisatie luchthavens Bolivia

1 reactie

Op het ene moment ben je nog de trotse eigenaar van de drie grootste Boliviaanse luchthavens en op het volgende moment heeft de politie je kantoren bezet omdat president Morales je bedrijf heeft genationaliseerd. Spanje is woedend dat Bolivia zonder enige aankondiging vooraf luchthavenbeheerder Sabsa nationaliseert. 

Militairen op Boliviaanse vliegvelden

“We gaan de relaties met Bolivia heroverwegen”, waarschuwt het Spaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Ook de EU waarschuwt de Boliviaanse regering dat deze en eerdere nationalisaties een heel negatief signaal zijn voor investeerders.

Investeringsafspraken niet nagekomen
President Morales kondigde maandag aan het in Spaanse handen zijnde Sabsa in staatseigendom te nemen en liet gelijk de politie en het leger de controle van de luchthavens van La Paz, Santa Cruz and Cochabamba overnemen.

De joint-venture van twee Spaanse bedrijven rekent volgens Morales veel te hoge tarieven voor gebruikers en houdt zich niet aan de afspraken over investeringen. Zo zou Sabsa $26 miljoen investeren tussen 2006 en 2011 om de luchthavens te verbeteren, maar kwam het niet verder dan $5,6 miljoen.

Compensatie voor plotselinge nationalisatie
De regering van Bolivia belooft een onafhankelijk bureau een eerlijke prijs te laten vaststellen om de Spaanse bedrijven Albertis en AENA die de Boliviaanse luchthavens beheerden te compenseren.

Spanje heeft al direct de eis van $90 miljoen op tafel gelegd, maar is vooral gepikeerd dat de nationalisatie zonder enige aankondiging vooraf plaatsvond en dat de politie de kantoren binnenviel. “Die onvriendelijke daad betreuren wij ten zeerste”, laat het Spaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken weten.

Evo Morales

Reeks van nationalisaties
Evo Morales heeft van nationaliseren sowieso zijn hobby gemaakt en de laatste tijd zijn vooral Spaanse bedrijven het slachtoffer. Vlak voor de jaarwisseling dochterondernemingen van een Baskisch elektriciteitsbedrijf.

En afgelopen mei ‘Transportadora de Electricidad’ dat in handen was van het Spaanse Red Electrica en verantwoordelijk was voor driekwart van alle energie-distributie in Bolivia.

“En dat terwijl wij als enige EU-land een ruimhartige samenwerking met Bolivia blijven verdedigen”, verzucht een hoge Spaanse diplomaat tegenover persbureau AFP.

Uitbuiting of gewoon zakendoen?
Deze nieuwe nationalisatie is exemplarisch voor de aanhoudende strijd tussen de veelal linkse regeringen in Latijns-Amerika die vinden dat de VS en Europa hun landen nog altijd uitbuiten en westerse bedrijven die via zakelijke contracten in beider belang geld willen verdienen.

Ze hebben allebei een beetje gelijk. Want buitenlandse investeringen zijn natuurlijk heel belangrijk voor ontwikkelingslanden als Bolivia en Ecuador, maar tegelijkertijd willen veel bedrijven voor een dubbeltje op de eerste rang zitten zonder zich al teveel te bekommeren om de lokale bevolking.

En daar hoef je bij zelfbewuste presidenten als Evo Morales en Rafael Correa, maar ook de felle Argentijnse presidente Cristina Fernández die gisteren 60 jaar is geworden, niet mee aan te komen.

Wantrouwen tegen Europese plunderaars

Plaats een reactie

 “We hebben bondgenoten nodig en geen overheersers die onze natuurlijke hulpbronnen komen plunderen”. President Evo Morales van Bolivia is gezien het koloniale verleden erg wantrouwend over meer samenwerking met Europa, zoals dit weekend is afgesproken op de top tussen de EU en het Latijns-Amerikaanse CELAC in Chili. 

Bijna de helft van alle investeringen in Latijns-Amerika komt uit Europa. Niet zo gek dat de EU juridische garanties eist om te voorkomen dat landen als Venezuela, Argentinië en Bolivia weer zomaar bezittingen van Europese bedrijven gaan onteigenen. Maar voorlopig krijgt Europa geen keiharde garanties, maar ziet het zich geconfronteerd met niet meer dan een vrijwillige inspanning.

Image

Oproep Barroso
Spaanse, Franse en Britse bedrijven zagen hun eigendommen in het recente verleden naar de staat gaan, zonder dat ze daar iets tegen konden beginnen. EC-voorzitter Barroso zei dit weekend dan ook dat de ‘sleutel’ voor nog meer Europese investeringen ligt bij het ‘voorkomen dat bedrijven worden geconfronteerd met veranderende regels bij investeringen op lange termijn’.

De centrum-rechtse president Piñera van Chili beaamt dat er juridische zekerheid nodig is, maar de linkse regeringen in Argentinië, Venezuela, Bolivia en ook ‘mijn’ Ecuador willen niet naar de Europese pijpen dansen. Evo Morales verwijst naar het koloniale verleden en komt dan met zijn ferme opmerking over ‘overheersers die onze natuurlijke hulpbronnen komen plunderen’

Ingreep Cristina Fernández
De Argentijnse presidente Cristina Fernández heeft er volgens bronnen rond de onderhandelingen hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat de tekst over juridische garanties in de slotverklaring ernstig is afgezwakt.

Er stond eerste een vrij expliciete garantie, maar dat werd door toedoen van Fernández uiteindelijk: “…dat we het belang erkennen van rechtszekerheid voor investeerders en ons best doen voor een goed zakelijk klimaat, mits ook erkend wordt dat landen het recht hebben regels te stellen om te voldoen aan hun nationale beleidsdoelstellingen.”

Linkse leiders schieten in eigen voet
Die nationale beleidsdoelstelling kan onder leiding van socialisten natuurlijk heel goed het nationaliseren van belangrijke industrieën zijn. Soms heel begrijpelijk als je ziet hoe Amerikanen hier in Ecuador in het verleden geld als water hebben verdiend met olie ten koste van mensenlevens en de natuur.

Maar uiteindelijk schiet Latijns-Amerika zich hiermee in de eigen voet. Want welk weldenkend Europees bedrijf gaat nu stevig investeren met het risico dat de gezien de historische Europese plunderingen uiterst wantrouwige indiaan Evo Morales, de vanaf vandaag voorzitter van de CELAC zijnde Raúl Castro of de wonderbaarlijk herstellende Hugo Chávez van de ene op de andere dag je bezittingen kunnen afpakken?

Bestaansrecht CELAC onder druk
Vooral Brazilië en Chili zitten juist wél te wachten op meer Europese bedrijven en balen er stevig van dat de socialistische die-hards goede afspraken daarover blokkeren. Dat worden dan dus bilateraaltjes met de EU en daarmee komt het bestaansrecht en de slagvaardigheid van het samenwerkingsverband CELAC onder druk te staan. Kijken hoe eensgezind de CELAC is bij de volgende top met de EU in 2015 in Brussel.

Lees hier de uit 48 afspraken bestaande slotverklaring van de EU/CELAC-top in de Chileense hoofdstad Santiago.

Bolivianen mogen weer coca kauwen

Plaats een reactie

Lekker kauwen op blaadjes met cocaïne tegen de vermoeidheid, honger en kou. Eindelijk mogen Bolivianen ook officieel hun gang gaan. De Verenigde Naties besloten vannacht de eeuwenoude traditie van het pruimen van cocabladeren weer toe te staan.

Mensen Coca

Vooral fanatieke drugsbestrijders in de VS zijn bang dat het instemmen met coca-gebruik in de Andes leidt tot meer handel in cocaïne en criminaliteit. De duizenden jaren oude gewoonte was daarom vanaf 1961 formeel verboden.

Voormalig cocaboer Morales
Maar voormalig cocaboer en huidig president Evo Morales voert al jarenlang een campagne om het weer toe te staan. Zo begon hij een aantal jaar geleden doodleuk op een cocablad te kauwen achter het katheder op een VN-conferentie over drugs. Morales zei er toen bij dat hij toch echt geen drugsverslaafde of drugshandelaar is.

De Boliviaanse president vroeg de conferentie destijds om de ‘historische fout’ van het verbieden van het kauwen recht te zetten. Want coca is volgens hem geen drug, maar een medicijn voor de inheemse bevolking.

Image

Aan die oproep is vannacht gehoor aan gegeven, ook al stemde o.a. de machtige VS én gedoogland Nederland tegen een uitzonderingspositie voor het kauwen op cocabladeren op de lijst van verboden drugs.

Vergelijkbaar met sterke koffie
Volgens Jellinek is het stimulerende effect van cocabladeren vergelijkbaar met het drinken van een kop sterke koffie. Door het kleine beetje cocaïne dat vrijkomt bij het kauwen voel je je minder moe, heb je minder honger en dorst én heb je het minder koud.

Geen wonder dus dat Andes-bewoners die vaak zwaar werk doen hoog in de bergen er al eeuwenlang dol op zijn.

‘Legaal kauwen=legaal verbouwen’
Coca is de belangrijkste grondstof voor cocaïne en is voor veel arme boeren de belangrijkste bron van inkomsten. Het samen met de VS opgezette drugsprogramma dat een paar jaar geleden na een diplomatieke rel is stopgezet, moest daar alternatieven voor bieden.

Maar de boeren zullen nu denken: “Legaal kauwen is legaal verbouwen!” Hoewel dat principe in gedoogland Nederland voor softdrugs helemaal niet zo logisch is als het lijkt.

Bronnen: Los Tiempos, BBC News, http://www.jellinek.nl

Het grote Amerikaanse complot tegen Bolivia

1 reactie

Nu weet Bolivia het helemaal zeker: Er is een Amerikaanse samenzwering gaande om de regering van Evo Morales te ondermijnen. Minister Quintana zegt ‘onomstotelijk bewijs’ van het complot te hebben en gaat dat overhandigen aan Barack Obama. Het wederzijdse wantrouwen tussen de VS en Bolivia is al groot sinds het aantreden van Morales bijna zeven jaar geleden.

Zo zette Morales in 2008 de Amerikaanse ambassadeur het land uit, omdat hij de Boliviaanse regering zou tegenwerken. De ambassadeur gaf volgens Bolivia in het geheim steun aan een afscheidingsbeweging in het oosten van het land en zo de stabiliteit ondermijnen.

Image

Gespannen relatie
Door dat diplomatieke conflict werd toen ook het gezamenlijke drugsbestrijdings-programma stopgezet. En het was juist bijzonder dat er zo’n programma was, aangezien de VS jarenlang fel cocaboeren bestreed. En daar was de inheemse Morales er juist één van ver voor zijn presidentschap.

De relatie tussen Bolivia en de Verenigde Staten bleef jarenlang gespannen, maar in 2011 tekenden beide landen een akkoord dat de banden weer moest herstellen. Dat is niet gelukt, want er zijn nog steeds niet opnieuw ambassadeurs naar elkaars diplomatieke hoofdsteden gestuurd.

Bewijs naar Washington
Het complot waar nu bewijs voor zou zijn, bestaat uit een ‘permanente oorlog’ tegen het beleid van Morales. Er gaat binnenkort een pakket papieren richting Witte Huis met de eis om onmiddellijk te stoppen met de ‘vijandelijkheden’. Maar waar al dat verzamelde bewijs dan precies uit bestaat wil de minister niet zeggen.

Hij beschuldigt de Verenigde Staten er wél van alle vooruitgang in Bolivia te negeren. In een onlangs verschenen rapport volgens Quintana nauwelijks een woord over de vorderingen op het gebied van sociale rechtvaardigheid, democratische rechten, economische herverdeling en de aanpak van drugshandel.

Gevaarlijk socialistisch beleid Morales?
Evo Morales moet net als zijn politieke vrienden Chávez en Correa niks hebben van het Amerikaanse kapitalisme en de inmenging van het IMF en de Wereldbank in het binnenlands beleid.

Washington ziet gezien alle zakelijke belangen helemaal niks in al dat eigengereide en protectionistische socialisme in Latijns-Amerika. Het nationaliseren van de gas- en olieindustrie is de VS bijvoorbeeld een doorn in het oog.

Chávez vermoedt kankercomplot
Bolivia staat zeker niet alleen met complottheorieën. De zelf aan kanker lijdende president Hugo Chávez van Venezuela verdacht de VS er eerder dit jaar van een technologie te hebben ontwikkeld om kanker te verspreiden onder Zuid-Amerikaanse leiders.

Hoe is het anders mogelijk dat behalve hijzelf ook de Argentijnse presidente Cristina Kirchner, president Dilma Roussef van Brazilië én Fernando Lugo van Paraguay getroffen zijn door de ziekte?

‘CIA wil Correa vermoorden’
Vandaag duikt op internet nog een andere complottheorie op. Volgens onder andere prensa.com is de Ecuadoraanse president Rafael Correa bang dat hij in aanloop naar de verkiezingen op 17 februari wordt vermoord door de CIA.

“Dat is goed voor te stellen, zo heeft het verleden in Latijns-Amerika wel bewezen”, stelt een regeringswoordvoerder.

Breed gedragen afkeer VS
Het anti-Amerikanisme wordt voor Europa vooral belichaamd door de in kritieke toestand verkerende Hugo Chávez, maar dit soort vermeende samenzweringen bewijzen dat de afkeer van de VS breed gedragen is in de regio.

Als Evo Morales maar geen kanker krijgt, want dan gaat de beschuldigende vinger ongetwijfeld direct richting de CIA.

Bronnen: BBC News, La Razón, AFP, El Nuevo Herald

Newer Entries