Nieuwe latino-hobby: Europa uitlachen

25 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , , , , 1 reactie

“Europa is in crisis, maar met ons gaat het beter dan ooit!” De Chileense president Sebastián Piñera kan het in aanloop naar de grote top tussen Europese en Latijns-Amerikaanse leiders niet laten de EU de nieuwe realiteit in te wrijven. 

“De 19e en de 20e eeuw waren niet van ons, maar de 21e hopelijk wél”, zei Piñera tegen journalisten in Santiago de Chile. Hij wijst daarbij op de enorme stagnatie en werkloosheid in Europa, terwijl de economie in Latijns-Amerika maar blijft groeien. En ondanks de nog altijd enorme inkomensongelijkheid leven ook steeds minder latino’s in armoede.

Image

Cristina Fernández
De Chileense president is niet de enige die Europa fijntjes met de neus op de feiten drukt. Zijn Argentijnse collega Cristina Fernández houdt het afgelopen jaar maar niet op met het bekritiseren van de EU en met name Spanje:

“Ik heb het idee dat ze er in Europa helemaal niks van begrijpen”, verzuchtte ze onlangs nog. “Hoe kan je nou blijven praten over groei als mensen werkloos raken en hun huis verliezen. Het doet denken aan Argentinië vlak voor het faillissement in 2001. Toen werd ook steeds verzekerd dat al het geld op de bank veilig was.”

Nu zullen veel Argentijnen zich afvragen of de presidente het zelf wel begrepen heeft, want de Argentijnse economie is inmiddels ook bijna tot stilstand gekomen.

Ingehouden lachen om Duitsland
Een analist van de zakenkrant ‘El Financiero’ schrijft vandaag: “De Europese leiders weten dat ze Latijns-Amerika nu nodig hebben met de enorme recessie in Spanje en Italie. Zelfs de Duitse economie groeit met slechts één procent.”

Er staat nog net geen smiley-teken achter, maar heel erg vinden ze het hier niet dat Duitsland het slecht doet.

Terugkerende emigranten
Ook in Ecuador merk je aan verhalen van teruggekeerde emigranten dat ze hier nu meer toekomst zien dan in Europa. Veel Ecuadoranen komen mede door stimuleringsmaatregelen van de regering Correa terug uit Spanje en Italië waar simpelweg geen werk meer is.

Zo sprak ik met een taxi-chauffeur die jarenlang als bouwvakker rond het Italiaanse Trento heeft gewerkt. Maar nu er daar nauwelijks nog wat te bouwen valt, werkt hij liever in z’n eigen Cuenca ‘de ballen uit z’n broek’, zoals hij het vrij vertaald omschreef.

De kranten staan hier vol met vergelijkbare verhalen. En voor mijn vrouw was de kans om hier het goedlopende restaurant van haar ouders over te nemen na het jarenlang tevergeefs zoeken naar een goeie en leuke baan in Nederland, uiteindelijk ook één van de belangrijkste redenen om terug te keren.

Leren van fouten
Volgens de Chileense president Piñera is Latijn-Amerika nu springlevend omdat het heeft geleerd van zijn eigen fouten. Hij doelt op het overwinnen van de enorme Latijns-Amerikaanse schuldencrisis in de jaren ’80 door herstructurering van de schulden.

Piñera zegt daarmee impliciet ook dat Europa nu ook maar eens moet gaan leren van de gemaakte fouten en Griekenland, Italië en Spanje moet helpen door meer schulden kwijt te schelden. Alleen dan kan Europa net zo’n wedergeboorte meemaken als Latijns-Amerika.

Grote mond niet helemaal terecht
Nu is de grote mond van al die latino’s natuurlijk best even lekker voor ze, wetende dat in Europa en vooral de VS vaak op hen wordt neergekeken. Maar ondanks dat de middenklasse het hier goed heeft, leeft op dit continent nog altijd zo’n 30% van de mensen in armoede.

Image

Dat is wel een flinke afname in vergelijking met zo’n tien jaar geleden, maar nog altijd niet te vergelijken met de nog altijd grotere en vooral veel eerlijker verdeelde welvaart in Europa.

Juist méér samenwerking in Latijns-Amerika

23 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , 1 reactie

Terwijl de Britse premier Cameron pleit voor minder Europese integratie én een referendum over een eventueel Brexit, ziet Latijns-Amerika de Europese Unie juist als groot voorbeeld. Vanaf vrijdag ontmoeten EU-leiders als Merkel, Barosso en Van Rompuy de leiders van het Latijns-Amerikaanse CELAC in de Chileense hoofdstad Santiago.

CELAC

De CELAC bestaat uit alle onafhankelijke landen op het Amerikaanse continent met uitzondering van de VS en Canada. De gemeenschap is in februari 2010 opgericht om meer politiek en economisch samen te werken én gezamenlijk een vuist te kunnen maken tegen de almachtige Verenigde Staten.

Komende vrijdag houdt de CELAC voor het eerst in haar huidige vorm een gezamenlijke top met de Europese Unie. In Chili zijn vanuit Europa onder meer de Duitse bondskanselier Angela Merkel, EC-voorzitter Jose Manuel Barosso, EU-president Herman van Rompuy en de Spaanse premier Mariano Rajoy te gast.

-

Met dit heftige gebaar past Merkel wel tussen al die Latijns-Amerikaanse leiders

Timmermans ontmoet Chávez helaas niet
Voor Nederland reist minister Frans Timmermans af naar het deze week met waterproblemen Santiago. Dan kan de PvdA’er gelijk even terug naar de socialistische wortels van zijn partij met Raúl Castro, die na de top voorzitter wordt van de CELAC, in hetzelfde hotel. Wat dat betreft is het jammer dat de zieke Hugo Chávez ontbreekt. Want de gemoedelijke Limburgse Fransje schouder aan schouder met ‘El Comandante’ was een mooi plaatje geweest.

Het doel van de top in Chili is een verdrag voor samenwerking en investeringen in duurzame ontwikkeling, maar Van Rompuy heeft al laten weten dat er wat hem betreft zeker ook gesproken moet worden over verdere integratie in Latijns-Amerika.

Zuid-Amerikaanse douane-unie
Naast de CELAC is er in Zuid-Amerika ook nog de douane-unie Mercosur. Die gaat naar Europees voorbeeld nog veel verder met integratie dan de CELAC. Met vrije handel en zoveel mogelijk vrij verkeer van personen, goederen en diensten.

De Mercosur bestaat uit Brazilie, Argentinie, Uruguay, Venezuela. het tijdelijk geschorste Paraguay waar vorig jaar president Fernando Lugo niet geheel rechtmatig is afgezet én de geassocieerde leden Bolivia, Peru, Chili, Colombia en Ecuador. Die laatstgenoemde Andeslanden willen niks liever dan zoveel mogelijk samenwerken met de economische grootmachten Brazilie en Argentinie.

Overweldigend ‘Si!’ voor samenwerking
Dus als je hier in de Andesregio naar Brits voorbeeld een referendum houdt over ‘in or out’ welk continentaal samenwerkingsverband dan ook, dan zal er met overweldigende meerderheid voor ‘in’ worden gestemd.

Nou is er in Latijns-Amerika ook nooit sprake van een Babylonische spraakverwarring zoals soms in Brussel en Straatsburg, want het hele continent spreekt Spaans of het verwante Portugees: Más integración? Si!

Presidentskandidaat met bizar politiek verleden

21 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Leven in Ecuador, Nieuws , , , 4 reacties

Veel Ecuadoranen om mij heen beginnen bijna te schuimbekken als ik de naam van presidentskandidaat Lucio Gutiérrez laat vallen met zijn plannen om de economie te stabiliseren. “Hoe durft hij nog mee te doen aan de verkiezingen?!?” Gutiérrez pleegde in het verleden dan ook al eens een staatsgreep en moest jaren later als president per helikopter vanaf het dak zijn paleis vluchten onder toeziend oog van een woedende mensenmassa.

Voormalig kolonel én voormalig president Lucio Gutiérrez is één van de zeven kandidaten die het bij de verkiezingen op 17 februari opnemen tegen zittend president Rafael Correa.

In de krant El Comercio wordt hij beschreven als ‘pragmatische militair gebonden aan zijn verleden’. Dat is een hele adequate omschrijving, want het is vandaag precies 13 jaar na zijn staatsgreep waar hij vanmorgen vroeg al vol enthousiasme over twitterde: Image
(Vandaag 13 jaar na de glorieuze daad verenigen we ons opnieuw om deze corrupte regering te bevechten en te verslaan)

Mislukte staatsgreep
Als kolonel in het leger sloot Gutiérrez zich in 2000 aan bij massale protesten van Indianen tegen de toenmalig president. Het volk was toen woedend vanwege alle corruptie én dat hun Sucre werd ingeruild voor de dollar door de zware economische omstandigheden. Met de leider van de Indianenbeweging en een hoge rechter nam Gutiérrez toen heel eventjes de macht over, maar de driekoppige junta werd een dag later al weer afgezet door andere legerleiders. Lucio Gutiérrez moest een half jaar de gevangenis in.

President Gutiérrez
Toch lukt het hem om bijna drie jaar later als president verkozen te worden. Zijn beloften de corruptie aan te pakken en de armoede te bestrijden waren geloofwaardig, juist omdat hij zijn nek had uitgestoken bij het massale volksprotest. Maar zoals bij zovele Ecuadoraanse presidenten voor Correa kwam er nauwelijks iets terecht van zijn linkse populistische plannen.

Met zijn economische beleid nam Gutiérrez juist afstand van de arme bevolking. Hij liet zich door het IMF verleiden harde hervormingen door te voeren en dat leidde opnieuw tot een massaal volksprotest. Maar dit keer tégen hem.

Vluchten per helikopter
Gutiérrez werd beschuldigd op te treden als dictator, omdat hij baantjes regelde voor familie en vrienden en kritische rechters uit het Hooggerechtshof verving door volgzamere. Intussen werden de economische en sociale problemen in Ecuador alleen maar groter in plaas van kleiner.

Na een chaotische week in april 2005 waarin het leger weigerde mee te werken aan de door Gutiérrez uitgeroepen noodtoestand en het parlement hem uiteindelijk afzette moest hij zijn paleis ontvluchten.

Image

Vanwege de woedende mensenmassa op het plein voor het presidentieel paleis in Quito moest dat vanaf het dak met een helikopter. Zo heb ik Balkenende het Torentje nooit zien verlaten.

Opnieuw naar de gevangenis
Gutiérrez vroeg en kreeg uiteindelijk asiel in buurland Colombia, maar kon het toch niet laten terug te keren naar zijn eigen Ecuador. Daar werd hij direct in de boeien geslagen en verdween hij opnieuw voor 6 maanden naar de cel.

Hij kwam vrij omdat de rechter het niet bewezen achtte dat Gutiérrez de nationale veiligheid had bedreigd. Maar meedoen aan de nieuwe verkiezing mocht hij niet. Daarom schoof hij zijn broer Gilmar Gutiérrez naar voren. Die haalde in 2006 nog altijd bijna een vijfde van alle stemmen, maar dat was lang niet genoeg om Rafael Correa van zijn eerste periode als president af te houden.

Volhardend politicus
Sinds een aantal jaar mag Lucio Gutiérrez zelf weer meedoen aan de verkiezingen. In 2009 werd hij met ruim een kwart van de stemmen tweede achter Rafael Correa. Die heeft de rol van de held van het volk, die Gutiérrez in 2000 nog was, overtuigend van hem overgenomen.

Toch doet Lucio Gutiérrez nu opnieuw een gooi naar het presidentschap. De speerpunten van zijn huidige campagne zijn het bestrijden van de corruptie, het verlagen van de belasting én het verhogen van de bijstandsuitkering. Maar niemand in mijn omgeving gelooft nog in de politicus Gutiérrez en al zijn beloften, ook fervente tegenstanders van Correa niet.

Image

Gutiérrez zal met zijn populistische voorstellen ongetwijfeld nog wel een deel van de stemplichtige Ecuadoranen achter zich krijgen, maar bij lange na niet genoeg om weer een factor van belang te worden op het politieke toneel.

Kans gehad en verspeeld: “Gutiérrez belichaamt de oude vriendjespolitiek, die zich vooral druk maakt om persoonlijke belangen”, schrijft een politiek commentator vandaag in de regeringsgezinde krant El Telégrafo.

Werk aan de winkel voor Correa
Met tegenstanders met zo’n omstreden verleden is het niet zo gek dat Rafael Correa met ruim 60% in de peilingen onbedreigd afstevent op een nieuwe periode als president. Zeker omdat hij wél een belangrijk deel van zijn verkiezingsbeloften nakomt.

Al moet Correa in zijn volgende termijn net als Obama vanaf vandaag nog heel wat werk verzetten om de hoop op een betere toekomst die hij heeft opgewekt ook écht waar te maken.

Einde wapenstilstand FARC

18 januari 2013

Arjan Meesterburrie Nieuws , , 1 reactie

De eenzijdige wapenstilstand van de FARC loopt zondag af. Het Colombiaanse regeringsleger had al nooit aan een staakt-het-vuren gedaan, dus de kans is groot dat de vredesonderhandelingen op Cuba verder onder druk worden gezet door oplaaiend geweld.

Aan het begin van de vredesonderhandelingen met de Colombiaanse regering op Cuba op 19 november kondigde de FARC een wapenstilstand af. Het leger weigerde dat ook te doen uit angst dat de rebellen de periode van rust zouden gebruiken om zich te herbewapenen. Zo werden er bij een luchtaanval op oudjaarsdag 13 rebellen gedood.

Image

Hoofdonderhandelaar van de FARC Iván Marquez liet deze week weten dat de eenzijdige wapenstilstand niet wordt verlengd. Daarmee lijkt hij impliciet te zeggen dat de rebellenbeweging de wapens weer oppakt, al is het natuurlijk nog afwachten of het daadwerkelijk tot nieuwe gewelddadige acties komt.

Wél referendum, géén grondwetswijziging
President Juan Manuel Santos voelt er intussen wel voor de uitkomst van de vredesonderhandelingen in een referendum voor te leggen aan de bevolking. “Het is heel goed mogelijk dat we een manier vinden voor publieke instemming met wat voor een akkoord dan ook”, zei Santos woensdag.

Draagvlak in de door decennia van geweld gespleten samenleving is dan ook heel belangrijk voor het welslagen van een eventueel akkoord. De afspraken die worden gemaakt vastleggen in de Grondwet zoals de FARC wil om ze ook echt te verankeren, ziet Santos niet zitten. Als de guerilla’s het systeem willen veranderen dan moeten ze maar meedoen aan de verkiezingen, stelt de president.

Herverdeling landbouwgrond
Het belangrijkste punt bij de gesprekken is de herverdeling van landbouwgrond. Hoewel de FARC grotendeels is verworden tot een gewelddadige drugsbende, zeggen de rebellen nog altijd op te komen voor kleine boeren wiens land is ingepikt door grootgrondbezitters en de overheid.

Image

Als de onderhandelaars het daar al over eens kunnen worden zijn er nog vele andere heikele punten, zoals de aanpak van drugshandel, de toekomstige (politieke) rol van de FARC in de Colombiaanse samenleving én compensatie voor slachtoffers van het tientallen jaren durende gewapende conflict.

Hoop op vredesakkoord
Als de FARC na zondag de wapens weer oppakt, wordt de dialoog op Cuba er zeker niet makkelijker op. Maar het leger heeft volgens Marquez sinds het begin van de vredesonderhandelingen al 34 rebellen gedood en toch zijn de gesprekken gewoon doorgegaan.

Regeringsonderhandelaar Humberto de la Calle zei deze week zelfs nog dat hij het tempo van de onderhandelingen wil opvoeren en ex-president Jimmy Carter van de VS zag ‘grote vooruitgang’ toen hij vorig weekend op bezoek was in Bogotá. De Colombianen hoeven de hoop op een vredesakkoord dus nog niet op te geven.

Vrijheidsalert voor Ecuador

17 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Leven in Ecuador, Nieuws , , 3 reacties

De vrijheid in Ecuador is het afgelopen jaar afgenomen, constateert de Amerikaanse waakhond voor democratie ‘Freedom House’. Volgens het rapport Freedom in the World 2013 is het nieuwe politieke partijen moeilijk gemaakt zich te registreren en is de formule om de parlementaire zetels te verdelen veranderd in het voordeel van de regeringspartij van Rafael Correa.

Ecuador is na de verslechtering van de politieke rechten nog altijd ingedeeld in de klasse ‘gedeeltelijk vrij’ tussen landen als Egypte, Georgie en Pakistan en andere landen in de regio als Colombia, Venezuela en Bolivia.

Rapport van Freedom House

Zetelverdeling in voordeel Correa
Ecuador voerde dit jaar de methode d’Hondt in voor de verdeling van restzetels. Die methode pakt gunstiger uit voor grote partijen. Volgens ‘Freedom House’ wordt daarmee de macht bevoordeeld en is het dus een verslechtering van de democratie. Maar dat is wat overdreven als je weet dat ook landen als Belgie, Finland en Zwitserland die methode gebruiken.

Drempel bij registratie nieuwe partijen
Daarnaast constateert de Amerikaanse organisatie ‘onvolkomenheden’ bij de registratie van nieuwe politieke partijen. Zo besloot de Centrale Kiesraad (CNE) om opnieuw alle handtekeningen van politieke partijen te beoordelen, nadat ze eerder al waren goedgekeurd.

Hoewel dat inderdaad een wellicht onnodige drempel is, zijn er voor zover mij bekend geen serieuze partijen door uitgesloten voor de komende verkiezingen.

Veroordeling El Universo
Freedom House tikte Ecuador eerder dit jaar ook al op de vingers vanwege gebrekkige persvrijheid. Rafael Correa won toen een rechtszaak tegen de drie eigenaren en een columnist van oppositiekrant El Universo.

Zij werden veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en 40 miljoen dollar boete vanwege smaad, omdat ze grote vraagtekens hadden gezet bij het optreden van het leger tijdens een uit de hand gelopen staking van politie-officieren in september 2010. Volgens Correa was er toen een coup tegen hem gaande en was de inzet van het leger hard nodig om de orde te herstellen.

De president verleende de El Universo-eigenaren uiteindelijk pardon, want hij stelde dat de door hemzelf aangespannen rechtszaak ging om waarheidsvinding en niet om mensen te arresteren. Maar het intimiderende signaal dat daar vanuit ging was voor ‘Freedom House’ reden genoeg om de persvrijheid in Ecuador in twijfel te trekken.

Gebrekkige persvrijheid?
Eerlijk gezegd heb ík het idee dat iedereen kan schrijven wat ‘ie wil, maar dat zal ik de komende jaren wel gaan merken. Laat ik maar de proef op de som nemen door keihard te stellen dat er door het wanbeleid van Rafael Correa en zijn regering hier dit jaar wéér geen Elfstedentocht verreden kan worden.

Hoezo verkiezingen? We hebben al een president!

15 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Leven in Ecuador, Nieuws , , , 1 reactie

Met ruim 60% in de peilingen hoeft president Rafael Correa zich weinig zorgen te maken om zijn herverkiezing. Zijn campagnelied luidt dan ook: “Ya tenemos presidente, tenemos a Rafael!” Correa zingt in één van de vele clips van dat lied voor een goedgevuld stadion zelf keihard het eerste deel van het aanstekelijke refreintje: “We hebben al een president”. Om daarna zijn aanhagers uit volle borst te laten terugschreeuwen: “We hebben Rafael!”

Juichende Correa

De charismatische Rafael Correa is al sinds 2006 aan de macht en is nog lang niet uitgeregeerd. Een serieuze tegenkandidaat binnen én buiten zijn eigen partij is er niet. Correa gaat nu voor een absolute meerderheid van tweederde van de zetels in het parlement. Dan hoeft hij niet bang meer te zijn voor tegenwerking bij het verder uitvoeren van zijn linkse hervormingsprogramma.

Van Chavimse naar Correïsme?
In zijn officiële campagnevideo benadrukt Correa o.a. verbeteringen in het onderwijs en de inderdaad zichtbare verbetering van de wegen, maar vooral ook de positieve en constructieve mentaliteit van 80% van het volk. Die andere 20% benoemt hij niet expliciet, maar die bestaat hem kennende ongetwijfeld uit het grootkapitaal, de rechtse oppositie en zijn vijanden van de vooringenomen pers.

Nu het einde van het Chavisme nadert, ontstaat er hier wellicht de mildere Correïsme-variant. Net als zijn politieke vriend Chávez heeft Correa het arme deel van de bevolking zelfbewustzijn én een iets beter bestaan gegeven. Hij wordt door grote delen van het volk dan ook op handen gedragen, maar toch neemt het hier niet zulke groteske vormen aan als in Venezuela.

Verkiezingskaravaan
Alle presidentskandidaten en dus ook Correa trekken deze weken kriskras door het land om zich aan het volk te tonen. Op open auto’s met harde muziek en geschreeuw door megafoons met veel mensen met vlaggen langs de kant. Het doet mij elke keer denken aan de reclamekaravaan van de Tour de France.

De campagne-karavaan

Deze manier van campagne voeren is hard nodig, want de harten van de stemplichtige Ecuadoranen verover je echt niet met een politiek debat. Muziek, populistische leuzen en een vorm van persoonsverering horen hier bij de cultuur.

Vice-president aan de macht
Net als in Venezuela is vanaf vandaag ook hier de vice-president aan de macht. Rafael Correa heeft het parlement toestemming gevraagd én dat ook gekregen om zich van 15 januari tot en met 14 februari vol op zijn verkiezingscampagne te kunnen storten. Vice-president Lenín Moreno handelt de lopende zaken af tot de verkiezingen.

Na verkiezingsdag op 17 februari is het als er geen gekke dingen gebeuren weer gewoon Rafael Correa die de touwtjes in handen neemt. Want zoals hij zelf al zingt: “Ya tenemos presidente!”

Klik hier om het hele campagnelied met bijbehorende officiële video te beluisteren en bekijken.

Geen tsunami van Cubanen na schrappen uitreisvisum

14 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , 4 reacties

Het wordt een historische dag genoemd op Cuba, maar het schrappen van het uitreisvisum is grotendeels een wassen neus. De onder strenge voorwaarden verstrekte ‘witte kaart’ die Cubanen sinds de jaren ’60 nodig hadden om naar het buitenland te reizen bestaat vanaf vandaag dan wel niet meer, maar buitenlandse tripjes zijn voor de meeste Cubanen nog steeds uitgesloten.

Je moet natuurlijk ook welkom zijn in het buitenland en dat zijn Cubanen nog minder dan de meeste Latijns-Amerikanen. De voorwaarden voor een inreisvisum zijn in Westerse landen meestal nog strenger en duurder dan die van het geschrapte uitreisvisum op Cuba zelf. Ook al is er wat de Cubaanse regering betreft nu geen echte buitenlandse uitnodiging meer nodig.

Vliegveld Cuba

Verenigde Staten
Zo hebben de Verenigde Staten hebben al laten weten dat er aan hun kant voorlopig geen verandering komt in het uiterst strikte visumbeleid voor Cubanen. Een reisje naar het slechts een paar honderd kilometer verderop gelegen Miami zit er daarmee zeker niet in.

Laat staan een verblijfsvergunning voor een nieuw leven in Florida of elders in de Verenigde Staten. En dus zullen ook de komende tijd nog steeds boten vol illegale immigranten de oversteek van Cuba naar de VS maken.

Duur paspoort
Bovendien is voor buitenlandse reizen een paspoort nodig. En dat kost op Cuba bijna een half jaarsalaris. Dat komt bovenop de voor de gemiddelde Cubaan peperdure vliegtickets van en naar het socialistische eiland. Ook zonder het dure uitreisvisum zijn alleen de ‘happy few’ financieel in staat naar het buitenland te reizen.

Maar de soepeler regels gelden nou juist niet voor een groot deel van die ‘happy few’. Want de regering wil ‘het menselijk kapitaal dat door de Revolutie is gecreëerd behouden’.

Daarmee lijkt het erop dat Raúl Castro het niet aandurft hooggekwalificeerde artsen, topsporters en andere sleutelfiguren naar het buitenland te laten reizen met het risico dat ze daar blijven.

Staatsgevaarlijke personen
Voor ‘staatsgevaarlijke’ personen is het sowieso uitgesloten het eiland te verlaten. Dat geldt normaal gesproken voor iedereen die ook maar de mildste vorm van kritiek heeft op het regime. In elk geval wordt de hele oppositie in de praktijk als staatsgevaarlijk bestempeld.

Terugkeerregeling
Het schrappen van het uitreisvisum maakt deel uit van de nieuwe Migratiewet in het pakket hervormingen dat president Castro in oktober presenteerde. Veel belangrijker in die Migratiewet is het recht op terugkeer van gevluchte Cubanen.

Velen hebben het eiland ‘illegaal’ verlaten zonder die witte kaart en konden daardoor niet meer terugkeren om hun familie te bezoeken. Met de nieuwe regeling is dat wél weer mogelijk.

Het na tientallen jaren weer in de armen kunnen sluiten van een zoon, een zus of een oom zal veel meer impact hebben op de gemiddelde Cubaanse familie dan de wassen neus van het geschrapte uitreisvisum. Door alle overblijvende hindernissen komt er in elk geval géén tsunami van Cubanen in het Westen.

UPDATE: Dissidente Yaoni Sanchez twittert maandagmiddag 14 januari dat ze een paspoort krijgt om te reizen en dat ze dat nauwelijks kan geloven. Zou het zijn omdat zij zo in de schijnwerpers staat of krijgen critici écht meer speelruimte onder Raúl Castro?

Bolivianen mogen weer coca kauwen

12 januari 2013

Arjan Meesterburrie Nieuws , , Plaats een reactie

Lekker kauwen op blaadjes met cocaïne tegen de vermoeidheid, honger en kou. Eindelijk mogen Bolivianen ook officieel hun gang gaan. De Verenigde Naties besloten vannacht de eeuwenoude traditie van het pruimen van cocabladeren weer toe te staan.

Mensen Coca

Vooral fanatieke drugsbestrijders in de VS zijn bang dat het instemmen met coca-gebruik in de Andes leidt tot meer handel in cocaïne en criminaliteit. De duizenden jaren oude gewoonte was daarom vanaf 1961 formeel verboden.

Voormalig cocaboer Morales
Maar voormalig cocaboer en huidig president Evo Morales voert al jarenlang een campagne om het weer toe te staan. Zo begon hij een aantal jaar geleden doodleuk op een cocablad te kauwen achter het katheder op een VN-conferentie over drugs. Morales zei er toen bij dat hij toch echt geen drugsverslaafde of drugshandelaar is.

De Boliviaanse president vroeg de conferentie destijds om de ‘historische fout’ van het verbieden van het kauwen recht te zetten. Want coca is volgens hem geen drug, maar een medicijn voor de inheemse bevolking.

Image

Aan die oproep is vannacht gehoor aan gegeven, ook al stemde o.a. de machtige VS én gedoogland Nederland tegen een uitzonderingspositie voor het kauwen op cocabladeren op de lijst van verboden drugs.

Vergelijkbaar met sterke koffie
Volgens Jellinek is het stimulerende effect van cocabladeren vergelijkbaar met het drinken van een kop sterke koffie. Door het kleine beetje cocaïne dat vrijkomt bij het kauwen voel je je minder moe, heb je minder honger en dorst én heb je het minder koud.

Geen wonder dus dat Andes-bewoners die vaak zwaar werk doen hoog in de bergen er al eeuwenlang dol op zijn.

‘Legaal kauwen=legaal verbouwen’
Coca is de belangrijkste grondstof voor cocaïne en is voor veel arme boeren de belangrijkste bron van inkomsten. Het samen met de VS opgezette drugsprogramma dat een paar jaar geleden na een diplomatieke rel is stopgezet, moest daar alternatieven voor bieden.

Maar de boeren zullen nu denken: “Legaal kauwen is legaal verbouwen!” Hoewel dat principe in gedoogland Nederland voor softdrugs helemaal niet zo logisch is als het lijkt.

Bronnen: Los Tiempos, BBC News, http://www.jellinek.nl

CHÁVEZ SOMOS TODOS!

10 januari 2013

Arjan Meesterburrie Nieuws , , 1 reactie

CHÁVEZ ZIJN WIJ ALLEMAAL! In Caracas is een enorme mensenmassa op de been om hun liefde en steun te tonen voor de doodzieke Hugo Chávez. Op het door ‘El Comandante’ zelf opgerichte televisiestation Telesur zijn al urenlang toespraken te zien van ministers uit bevriende landen en straatinterviews met Venezolanen die bijkans een orgasme krijgen bij het praten over hun geliefde Chávez.

Van de op Cuba verblijvende al dan niet grondwettige president nog geen enkel levensteken halverwege de dag. Vandaag had hij eigenlijk ingezworen moeten worden voor een nieuwe regeerperiode van zes jaar. Maar na het parlement oordeelde gisteren ook het Hooggerechtshof dat Chávez gerust mag wachten met het afleggen van de eed. Een op z’n zachtst gezegd flexibele interpretatie van de Venezolaanse grondwet.

Het is bizar om te zien hoe nu een feestje wordt gevierd voor een man die duizenden kilometers verderop in een ziekenhuis ligt en al een maand helemaal niks van zich heeft laten horen. Nog geen door een ander voorgelezen berichtje, nog geen enkel fotootje of zelfs maar een tweetje met de woorden ‘Bedankt voor al jullie steun’ of iets dergelijks.

Het televisiestation Telesur doet enthousiast mee aan het ophemelen van Chávez met een live uitzending van doodsaaie speeches van bevriende ministers, meerdere verslaggevers op de pleinen en straten van Caracas die alle dolenthousiaste aanhangers volkomen kritiekloos de gelegenheid geven ‘El Comandante’ de hemel in te prijzen én het eindeloos uitleggen dat Chávez toch echt rechtmatig president is.

foto (33)

Wat de oppositie beweert over het terzijde schuiven van de grondwet en de oproep om openheid te geven over de zorgelijke medische toestand van Chávez, krijgen we niet te horen op Telesur. Het televisiestation is namelijk door Chávez zelf uit de grond gestampt in 2005 en wordt nu geleid door een voormalig Minister van Communicatie uit zijn kabinet.

Gelukkig zijn er ook volop commerciële televisiestations en kranten in Latijns-Amerika. Al zijn die media net zo gekleurd, want die zijn weer in handen van banken en rijke ondernemers. Maar aangevuld met social media én vooral veel eigen gesprekken met iedereen van links tot rechts zijn er in elk geval genoeg bronnen om zo evenwichtig mogelijk verslag te doen.

Nieuwe Colombiaanse klimgeiten in de Giro

9 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , , 5 reacties

Na vijftien jaar afwezigheid start er dit jaar weer een nationale Colombiaanse wielerploeg in een grote Europese ronde. President Santos twitterde gisteravond vol trots dat ‘Colombia Coldeportes’ meedoet aan de Giro d’Italia 2013. Gaan de glorietijden uit de jaren tachtig van het ‘Café de Colombia’ van berggeit Luis Herrera en Fabio Parra herleven?

Team Colombia is ‘inspired by climbing’ staat op hun website. En laat dat nu net het allermooiste onderdeel zijn van het wielrennen én de absolute specialiteit van alle succesvolle Colombianen uit het verleden.

Het nieuwe team reed afgelopen seizoen voor het eerst mee in zogeheten continentale wedstrijden in Europa en pakte daarin zes overwinningen. Team Colombia kreeg gisteren tot hun enorme vreugde te horen op een wildcard mee te mogen doen aan de komende Giro.

Image

Aanvallen in de bergen
Laten we hopen op lekker aanvallende renners in de bergen, want dat geprogrammeerde ploegenspel in de grote ronden van de laatste jaren kan me gestolen worden. Dat is wat mij betreft nog dodelijker voor de wielersport dan al het dopinggebruik.

Zelf gaan de Colombianen er helemaal voor: “Op beklimmingen vinden de échte wielershows plaats. Maar er is meer nodig dan mytische beklimmingen. Er zijn renners nodig met talent en een goeie mentaliteit om emotie op te roepen. Dát wil Team Colombia inbrengen in het professionele wielrennen”, zo staat te lezen op de website van Colombia Coldeportes.

Natuurlijk waren er sinds Café de Colombia er in 1990 mee stopte nog genoeg goeie Colombiaanse renners. Denk bijvoorbeeld aan Álvaro Mejía, Santiago Botero, Mauricio Soler, Victor Hugo Peña en Rigoberto Urán. Maar het was nooit meer zo opwindend als die avonturiers uit de jaren tachtig in de nationale ploeg met Luis Herrera als absolute ster.

Luis Herrera
Als klein jongetje stond ik in 1984 langs de route naar Alpe d’Huez om Peter Winnen aan te moedigen, maar de Colombiaanse klimmer Luis Herrera pakte toen die legendarische etappe. Een klein mager mannetje dat telkens aanviel in de bergen, maar meestal tekort kwam op de klassementsrijders, omdat ‘ie minuten verloor in de tijdritten. Toch wist hij in 1987 de Ronde van Spanje te winnen.

Herrera

Luis Herrera won in 1985 en 1987 de bolletjestrui in de Tour de France

Herrera maakte jarenlang grote indruk in de bergen, in de stijl van Bahamontes ver voor hem en van Chiapucci en Pantani na hem. Zelf stopte Herrera in 1992 met wielrennen, omdat hij het niet langer wilde opnemen tegen dopingcoureurs.

De Colombiaanse berggeit sprak toen de prachtige zin: “When I saw riders with fat asses climbing cols like airplanes, I understood what was happening.”

De laatste jaren waren er helaas niet meer zulke aanvallende en romantische renners als Herrera in het peloton, maar kan het nieuwe Team Colombia daar verandering in brengen?

De nieuwe sterren
Van Fabio Duarte wordt het meest verwacht. Hij werd in 2008 wereldkampioen bij de beloften en pakte vorig jaar namens Colombia Coldeportes twee overwinningen. Zijn echt grote doorbraak heeft Duarte nog niet beleefd, maar hij heeft met zijn 26 jaar de beste wielerjaren nog voor zich liggen.

Duarte heeft dan ook vreselijk veel zin in de Giro: “De Giro rijden in het shirt van het Colombiaanse team is een fantastische kans en we kunnen niet wachten om van start te gaan in Napoli. We hopen alle steun te verdienen op onze favoriete manier: Een grote show maken in de bergen.”

Het jonkie Esteban Chavez (22 jaar) won in 2011 de Ronde van de Toekomst en hij lijkt ook echt een mooie toekomst te hebben als ronderenner. Want naast zijn klimbenen is hij ook gespecialiseerd in tijdrijden. Vorig jaar pakte hij al twee overwinningen voor ‘Team Colombia’ in het continentale circuit.

Chavez is erg ambitieus: “We willen dat mensen als ze over Colombia praten het niet alleen hebben over voetbal of slecht nieuws, maar ook over de grootse wielercultuur en prestaties.”

De dertiger Leonardo Duque komt over van Cofidis en moet met zijn jarenlange ervaring een nieuwe impuls geven aan het jonge ‘Team Colombia’. De grootste overwinning van Duque was een etappe in de Ronde van Spanje in 2007.

Steun president
Het nieuwe team is er gekomen dankzij de Colombiaanse overheid, maar heeft met het oog op alle Europese wedstrijden zijn uitvalsbasis in Italië. Maar het bestaat wel uitsluitend uit Colombianen.

Coldeportes is het Ministerie van Sport en die willen dat Colombia weer mee gaat doen in de internationale wielertop. Niet voor niks twitterde president Juan Manuel Santos gisteren apetrots dat er na 15 jaar weer nationaal Colombiaans wielerteam terugkeert in een grote Europese wielerwedstrijd.

Tweet Santos

Maar het zal met dit onervaren team nog wel even duren voordat de tijden van Herrera écht gaan herleven. Echte wielerromantici kunnen in afwachting daarvan via deze link zijn legendarische overwinning op Alpe d’Huez in 1984 terugkijken.

Older Entries Newer Entries