Stam Ecuador gesteund door miljoen internetters in strijd tegen oliewinning

4 februari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Leven in Ecuador, Nieuws , , , , 1 reactie

Een inheemse stam in de jungle van Ecuador die zich desnoods dood wil vechten tegen de nationale oliemaatschappij Petroamazonas en het leger krijgt nu via een petitie steun van ruim een miljoen internetters wereldwijd. In de online petitie wordt president Rafael Correa gevraagd de ‘inspirerende Ecuadoraanse grondwet na te leven’ en géén olie te winnen in het bijzondere leefgebied van de kichwa-stam.

De Ecuadoraanse regering had er in 2006 nog voor gezorgd dat de Amerikaanse oliemaatschappij Oxy vertrok uit het gebied, maar heeft nu zelf dollartekens in de ogen. Tot maandagmiddag tekenden 1,024,873 mensen de petitie van Avaaz tegen de exploitatie van het prachtige stukje oerwoud.

Image

Hoe indrukwekkend de ruim één miljoen handtekeningen onder de petitie ook klinken, het is mijn ogen nogal vrijblijvend vanachter de laptop als je niet in een ontwikkelingsland woont dat de oliedollars hard kan gebruiken.

Beroep op reputatie Correa
“President Correa zit nu in een verkiezingsstrijd en hij heeft de reputatie respect te hebben voor het milieu en inheemse volken en is nu in een verkiezingsstrijd verwikkeld […] dus hebben wij een kans om deze run naar olie te stoppen”, schrijft het online-campagnenetwerk Avaaz op zijn website.

Rafael Correa wil het geld dat de oliewinning oplevert gebruiken voor de verdere ontwikkeling van Ecuador. Er zit naar schatting voor maar liefst 7000 miljard dollar aan olie in de grond. Correa garandeert dat de meest geavanceerde technologieën worden gebruikt, zodat de natuur zo min mogelijk schade lijdt.

Bovendien belooft Petroamazonas de ruim 400 bewoners geld, nieuwe scholen, betere gezondheidszorg en academische opleidingen voor hun kinderen als ze toegang krijgen tot de olievelden.

Britse zakenvrouw leidt felle verzet
De kichwa-stam runt het bij avontuurlijke toeristen bekende eco-lodge ‘Sani Lodge’ aan de rand van het Nationale Park Yasuni en verzet zich ondanks alle toezeggingen fel tegen de oliewinning. Onder leiding van de lokale sjamaan en de Britse zakenvrouw Mari Muench die met hem getrouwd is.

Ze maken zich vooral zorgen over de schade op de lange termijn aan het eco-systeem. Maar ze zijn ook bang dat ze overspoeld worden door ‘immigranten’ door de goede wegen die worden aangelegd als Petroamazonas eenmaal aan de slag zou gaan.

Tegen de Guardian zei een vooraanstaand lid van de gemeenschap vorige maand: “De oliemaatschappij behandelt ons als honden. Ze respecteren het land en de planeet niet. Er is geen overeenkomst, niets is afgesproken. We hebben ervoor gekozen om te vechten tot het einde.”

Ecuadoraanse inspiratie
De online-actievoerders van Avaaz gebruiken de ‘inspirerende grondwet van Ecuador’ om hun argumenten kracht bij te zetten. Maar Ecuador en Correa halen op hun beurt heel veel inspiratie voor de toekomst van het land uit de duizenden miljarden aan olie die er in de grond zit.

Bronnen: El Comercio, Avaaz.org, The Guardian, petroamazonas.ec, EFE 

Lauw enthousiasme voor enige serieuze tegenkandidaat Correa

31 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Leven in Ecuador , , , 3 reacties

De grootste Correa-hater die ik ken moet diep zuchten als ik vraag op wie hij op 17 februari dan wél gaat stemmen: “Dat moet Guillermo Lasso dan maar worden, ben ik bang…”. De jonge rijke ondernemer is het inhoudelijk wel eens met de conservatief-liberale Lasso, maar heeft eigenlijk al zijn vertrouwen in politici verloren en dus ook in de enige serieuze tegenkandidaat van president Rafael Correa.

De 57-jarige Lasso is met zijn partij CREO dan wel de belangrijkste uitdager van Correa, maar haalt toch niet meer dan een schamele 8% in de laatste peilingen. En dat terwijl de steenrijke voormalig bankier belooft maar liefst één miljoen banen te scheppen als hij wordt gekozen, want “werk is de enige weg uit de armoede, niet de bijstand”.

Image

Geloof en discipline
Guillermo Lasso schreef de laatste jaren twee boeken: “Brieven aan mijn kinderen” en “Een ander Ecuador is mogelijk”, waarin hij een mooie toekomst schetst voor Ecuador als er een liberale wind gaat waaien in plaats van het socialisme van Correa. Het CREO van zijn partij heeft dan ook de dubbele betekenis van ‘ik creëer’ en ‘ik geloof’.

Want de op economisch gebied liberale Lasso is ook een vrome christen en daarmee in Nederlandse ogen aartsconservatief op ethisch gebied. Zo is hij bijvoorbeeld fel tegen abortus en ziet hij ook niks in het homo-huwelijk, dat onlangs in Uruguay wél door het parlement kwam. Standpunten waar je je in het voor 95% katholieke Ecuador geen buil aan kan vallen.

Verder beschouwen politiek analisten Lasso als gedisciplineerd, vindingrijk en georganiseerd. Dat zijn in dit land vrij unieke kwaliteiten, want discipline is bij latino’s over het algemeen ver te zoeken.

Graaiers en zakkenvullers
Toch wantrouwen veel Ecuadoranen de goede bedoelingen van Lasso. Zoals van zoveel politici. In Nederland horen we wel vaak ‘zakkenvullers’ over al die ‘hoge heren in Den Haag’. Maar in Ecuador ontpopten de meeste presidenten zich in het verleden daadwerkelijk tot grote graaiers, ondanks al hun mooie beloften.

Lasso was lid van de regering van Jamil Mahuad toen Ecuador eind jaren ’90 in een gigantische economische crisis zat en de nationale munt sucre werd ingeruild voor de dollar. Gewone Ecuadoranen verloren toen in één klap al hun spaargeld, maar de zittende politici en de grote ondernemers wisten hun bezittingen veilig te stellen op buitenlandse rekeningen.

Later was Guillermo Lasso ook regeringsambassadeur voor Lucio Gutiérrez die uiteindelijk door woedende mensenmassa’s uit zijn paleis werd verjaagd. Met zijn bestuurlijke verleden maakt Lasso in de ogen van veel mensen deel uit van de politieke kliek die Ecuador aan de rand van de afgrond hebben geholpen.

Lasso kan het wel vergeten tegen Correa
Lasso belooft nu dat er in zijn regering geen enkel familielid komt en niemand van zijn vrienden of familie bevoordeeld zal worden. Maar ik ben nog niemand tegengekomen die daar niet van in de lach schiet.

Ook de rijke en conservatieve ondernemer uit Cuenca die zo’n afkeer heeft van Rafael Correa moet toegeven dat de huidige president tenminste wél zijn beloften waarmaakt. “Het zijn met al die belastingverhogingen en strengere regels voor ondernemers alleen de verkeerde beloften en daarom gaat mijn stem toch maar naar Lasso.”

Maar met zo weinig enthousiasme onder wat zijn natuurlijke aanhang zou moeten zijn, is Guillermo Lasso kansloos in de strijd tegen de charismatische Correa. En dus zal de ‘Revolutie van de burgers’, zoals de president het zelf noemt, nog zeker tot 2017 duren.

Braziliaanse veiligheid voor Gijpvolk op WK Voetbal

30 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , , 1 reactie

Wat doen we in Nederland na een ramp? Een werkgroep instellen die na een paar maanden onderzoek met een dik rapport komt vol ingewikkeld geformuleerde aanbevelingen. Dat is precies wat er in Brazilië ook gaat gebeuren na de horrorbrand in Santa Maria, want de paaldansclubs moeten natuurlijk wel veilig zijn tijdens het WK Voetbal met al dat Gijpvolk in het land. 

Het Braziliaanse Congres heeft gisteren een werkgroep ingesteld die een nieuwe landelijke wet moet schrijven met veiligheidsvoorschriften voor uitgaansgelegenheden. Vooral ook met het oog op het WK Voetbal in 2014 en de Olympische Spelen twee jaar later, al benadrukken de verantwoordelijk minister en de FIFA dat niemand zich zorgen hoeft te maken over de veiligheid tijdens die mega-evenementen.

Image

Handschoenen tegen brandwonden
De band Gurizada Fandangueira die zaterdagnacht optrad in nachtclub Kiss was zich duidelijk bewust van het risico, want hun technici droegen handschoenen om brandwonden te voorkomen.

Het is letterlijk spelen met vuur als je spotgoedkoop buitenvuurwerk van zegge en schrijven 95 eurocent gebruikt in een propvolle zaal waar het plafond is ingepakt met brandbaar materiaal en er maar één uitgang is.

De aanbevelingen van de commissie Meesterburrie
De werkgroep die nu aan de slag gaat kan dus vrij rap met dezelfde aanbevelingen komen als de commissie Meesterburrie na een kwartiertje logisch nadenken.
 
1) Binnen buitenvuurwerk gebruiken, dat mag niet!
2) Het plafond inpakken met zeer brandbaar materiaal mag niet!
3) Eén uitgang voor meer dan duizend mensen is te weinig, dus dat mag niet!
4) Goedkope brandblussers ophangen die het niet doen, mag niet!
5) En oh ja, mensen tegenhouden als er toch brand uitbreekt mag ook niet!

Maar de werkgroep zal er ongetwijfeld máánden over doen om deze logische conclusies in ambtelijk Portugees op te schrijven.

Brandweercontroles
Veel effectiever zijn dan ook de grootscheepse veiligheidscontroles die de brandweer overal in Brazilië gelijk is begonnen met carnaval in aantocht. Dat heeft al geleid tot het sluiten van tientallen bars, discotheken en andere uitgaansgelegenheden.

Nachtclub Kiss met z’n niet-functionerende brandblussers en z’n gebrek aan nooduitgangen was voor het laatst geïnspecteerd in augustus 2011.

Paaldansclubs
Voetballegende en creditcardverkoper Pelé vindt nu ook dat veiligheid absolute topprioriteit moet krijgen, twitterde hij gisteren. Het is natuurlijk ook van het grootste belang dat Sepp Blatter en alle andere voetbalproleten over anderhalf jaar veilig naar de zo door René van der Gijp geliefde paaldansclubs kunnen gaan.

Image

Lees hier de zeer heldere reconstructie van de BBC van hoe het zo mis heeft kunnen gaan in nachtclub Kiss.

Afwezigheid Jorge: Hypocriet of niet?

28 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , Plaats een reactie

“Jorge Zorreguieta is al duizend keer naar Nederland gereisd om zijn dochter, Beatrix en de rest van de koninklijke familie te bezoeken. Erg hypocriet als hij er tijdens de inhuldiging niet bij mag zijn” of “Haar vader is en blijft een moordenaar”. Argentijnen zijn ernstig verdeeld over de afwezigheid van vader Zorreguieta bij de inhuldiging van Guillermo Alejandro, zoals Willem-Alexander hier zo mooi heet.

Image

Net zoals ‘De Nederlander’ volgens toekomstig koningin Máxima niet bestaat, bestaat ook ‘De Argentijn’ niet. Er is een stroming die stelt dat Jorge nooit ergens voor is veroordeeld en dat het geen misdrijf is om in overheidsdienst te zijn geweest tijdens de dictatuur, maar een ander deel vindt hem een grote boef en daarmee zijn mooie blonde dochter eigenlijk ook.

Nieuwe aangifte tegen Zorreguieta
Er is onlangs ook opnieuw aangifte gedaan tegen de minister van Landbouw tijdens het regime van dictator Videla. Maar Jorge Zorreguieta blijft volhouden dat hij pas achteraf gehoord heeft van de naar schatting 30.000 ‘verdwijningen’.

Erg onwaarschijnlijk concludeerde professor Baud al in 2001 voorafgaand aan het huwelijk tussen Willem-Alexander en Máxima. Hopelijk leidt deze nieuwe aangifte daadwerkelijk tot een strafzaak waarin duidelijk wordt wat de rol van Zorreguieta precies is geweest.

De linkse krant Página/12 die een ware kruistocht voert tegen de voormalige leden van de Videla-regering, volstaat vandaag dan ook met een summier nieuwsberichtje over de aanstaande Nederlandse koningin en verwijst in de eerste zinnen direct naar het besmeurde verleden van haar vader.

Trots op koningin Máxima
De grote kranten en TV-stations in Argentinië berichten juist wél vol trots over Máxima. Zo herinnert Clarín ons er nog maar even fijntjes aan dat de Argentijnse veruit het populairste lid is van het Nederlandse Koningshuis.

En laten we eerlijk zijn, het is natuurlijk ook een sprookje dat een ‘gewoon’ burgermeisje ineens Koningin wordt van een land aan de andere kant van de wereld en daar ook nog eens enorm geliefd is.

Verbazing en jaloezie
Maar bij veel Argentijnen die ik vandaag gesproken heb, proef ik ook een verbazing over hoe ze dat geflikt heeft die bijna overgaat in afgunst. Van zo’n leven als prinses en straks als koningin in een paleis droomt immers bijna elk klein meisje en ook deze volwassen vrouw:

Tweet Máxima

Máxima heeft met een omstreden vader die droom waargemaakt en al die andere Argentijnse diva’s niet. Zelfs presidente Cristina Fernández, de misschien wel grootste diva, gaat volgens een twitteraar dood van jaloezie en zal ongetwijfeld een titel voor haarzelf verzinnen die haar weer minimaal op gelijke hoogte brengt met Máxima.

Onbegrip over monarchie
Ook bij het koningschap zelf worden vraagtekens gezet: “Máxima richt eerst maar eens een politieke partij op en win de verkiezingen”, zo luidt een commentaar op een artikel in La Nacion. Veel Argentijnen kunnen maar niet begrijpen waar een koning en koningin voor dienen. Zulke middeleeuwse praktijken in een vooruitstrevend land als Nederland zijn overigens voor vrijwel álle Latijns-Amerikanen die ik ken een raadsel.

Zoals het voor mij een raadsel blijft om iemand die deel heeft uitgemaakt van zo’n verderfelijk regime vrolijk te ontvangen op familiefeestjes en bij de doop van toekomstig koningin Catharina-Amalia. Maar op 30 april zal Máxima het in elk geval opnieuw zonder haar vader moeten stellen en zal ik niet ontroerd raken als ze dáár een traantje om moet laten.

Wantrouwen tegen Europese plunderaars

28 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , , , Plaats een reactie

 “We hebben bondgenoten nodig en geen overheersers die onze natuurlijke hulpbronnen komen plunderen”. President Evo Morales van Bolivia is gezien het koloniale verleden erg wantrouwend over meer samenwerking met Europa, zoals dit weekend is afgesproken op de top tussen de EU en het Latijns-Amerikaanse CELAC in Chili. 

Bijna de helft van alle investeringen in Latijns-Amerika komt uit Europa. Niet zo gek dat de EU juridische garanties eist om te voorkomen dat landen als Venezuela, Argentinië en Bolivia weer zomaar bezittingen van Europese bedrijven gaan onteigenen. Maar voorlopig krijgt Europa geen keiharde garanties, maar ziet het zich geconfronteerd met niet meer dan een vrijwillige inspanning.

Image

Oproep Barroso
Spaanse, Franse en Britse bedrijven zagen hun eigendommen in het recente verleden naar de staat gaan, zonder dat ze daar iets tegen konden beginnen. EC-voorzitter Barroso zei dit weekend dan ook dat de ‘sleutel’ voor nog meer Europese investeringen ligt bij het ‘voorkomen dat bedrijven worden geconfronteerd met veranderende regels bij investeringen op lange termijn’.

De centrum-rechtse president Piñera van Chili beaamt dat er juridische zekerheid nodig is, maar de linkse regeringen in Argentinië, Venezuela, Bolivia en ook ‘mijn’ Ecuador willen niet naar de Europese pijpen dansen. Evo Morales verwijst naar het koloniale verleden en komt dan met zijn ferme opmerking over ‘overheersers die onze natuurlijke hulpbronnen komen plunderen’

Ingreep Cristina Fernández
De Argentijnse presidente Cristina Fernández heeft er volgens bronnen rond de onderhandelingen hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat de tekst over juridische garanties in de slotverklaring ernstig is afgezwakt.

Er stond eerste een vrij expliciete garantie, maar dat werd door toedoen van Fernández uiteindelijk: “…dat we het belang erkennen van rechtszekerheid voor investeerders en ons best doen voor een goed zakelijk klimaat, mits ook erkend wordt dat landen het recht hebben regels te stellen om te voldoen aan hun nationale beleidsdoelstellingen.”

Linkse leiders schieten in eigen voet
Die nationale beleidsdoelstelling kan onder leiding van socialisten natuurlijk heel goed het nationaliseren van belangrijke industrieën zijn. Soms heel begrijpelijk als je ziet hoe Amerikanen hier in Ecuador in het verleden geld als water hebben verdiend met olie ten koste van mensenlevens en de natuur.

Maar uiteindelijk schiet Latijns-Amerika zich hiermee in de eigen voet. Want welk weldenkend Europees bedrijf gaat nu stevig investeren met het risico dat de gezien de historische Europese plunderingen uiterst wantrouwige indiaan Evo Morales, de vanaf vandaag voorzitter van de CELAC zijnde Raúl Castro of de wonderbaarlijk herstellende Hugo Chávez van de ene op de andere dag je bezittingen kunnen afpakken?

Bestaansrecht CELAC onder druk
Vooral Brazilië en Chili zitten juist wél te wachten op meer Europese bedrijven en balen er stevig van dat de socialistische die-hards goede afspraken daarover blokkeren. Dat worden dan dus bilateraaltjes met de EU en daarmee komt het bestaansrecht en de slagvaardigheid van het samenwerkingsverband CELAC onder druk te staan. Kijken hoe eensgezind de CELAC is bij de volgende top met de EU in 2015 in Brussel.

Lees hier de uit 48 afspraken bestaande slotverklaring van de EU/CELAC-top in de Chileense hoofdstad Santiago.

Nieuwe latino-hobby: Europa uitlachen

25 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , , , , 1 reactie

“Europa is in crisis, maar met ons gaat het beter dan ooit!” De Chileense president Sebastián Piñera kan het in aanloop naar de grote top tussen Europese en Latijns-Amerikaanse leiders niet laten de EU de nieuwe realiteit in te wrijven. 

“De 19e en de 20e eeuw waren niet van ons, maar de 21e hopelijk wél”, zei Piñera tegen journalisten in Santiago de Chile. Hij wijst daarbij op de enorme stagnatie en werkloosheid in Europa, terwijl de economie in Latijns-Amerika maar blijft groeien. En ondanks de nog altijd enorme inkomensongelijkheid leven ook steeds minder latino’s in armoede.

Image

Cristina Fernández
De Chileense president is niet de enige die Europa fijntjes met de neus op de feiten drukt. Zijn Argentijnse collega Cristina Fernández houdt het afgelopen jaar maar niet op met het bekritiseren van de EU en met name Spanje:

“Ik heb het idee dat ze er in Europa helemaal niks van begrijpen”, verzuchtte ze onlangs nog. “Hoe kan je nou blijven praten over groei als mensen werkloos raken en hun huis verliezen. Het doet denken aan Argentinië vlak voor het faillissement in 2001. Toen werd ook steeds verzekerd dat al het geld op de bank veilig was.”

Nu zullen veel Argentijnen zich afvragen of de presidente het zelf wel begrepen heeft, want de Argentijnse economie is inmiddels ook bijna tot stilstand gekomen.

Ingehouden lachen om Duitsland
Een analist van de zakenkrant ‘El Financiero’ schrijft vandaag: “De Europese leiders weten dat ze Latijns-Amerika nu nodig hebben met de enorme recessie in Spanje en Italie. Zelfs de Duitse economie groeit met slechts één procent.”

Er staat nog net geen smiley-teken achter, maar heel erg vinden ze het hier niet dat Duitsland het slecht doet.

Terugkerende emigranten
Ook in Ecuador merk je aan verhalen van teruggekeerde emigranten dat ze hier nu meer toekomst zien dan in Europa. Veel Ecuadoranen komen mede door stimuleringsmaatregelen van de regering Correa terug uit Spanje en Italië waar simpelweg geen werk meer is.

Zo sprak ik met een taxi-chauffeur die jarenlang als bouwvakker rond het Italiaanse Trento heeft gewerkt. Maar nu er daar nauwelijks nog wat te bouwen valt, werkt hij liever in z’n eigen Cuenca ‘de ballen uit z’n broek’, zoals hij het vrij vertaald omschreef.

De kranten staan hier vol met vergelijkbare verhalen. En voor mijn vrouw was de kans om hier het goedlopende restaurant van haar ouders over te nemen na het jarenlang tevergeefs zoeken naar een goeie en leuke baan in Nederland, uiteindelijk ook één van de belangrijkste redenen om terug te keren.

Leren van fouten
Volgens de Chileense president Piñera is Latijn-Amerika nu springlevend omdat het heeft geleerd van zijn eigen fouten. Hij doelt op het overwinnen van de enorme Latijns-Amerikaanse schuldencrisis in de jaren ’80 door herstructurering van de schulden.

Piñera zegt daarmee impliciet ook dat Europa nu ook maar eens moet gaan leren van de gemaakte fouten en Griekenland, Italië en Spanje moet helpen door meer schulden kwijt te schelden. Alleen dan kan Europa net zo’n wedergeboorte meemaken als Latijns-Amerika.

Grote mond niet helemaal terecht
Nu is de grote mond van al die latino’s natuurlijk best even lekker voor ze, wetende dat in Europa en vooral de VS vaak op hen wordt neergekeken. Maar ondanks dat de middenklasse het hier goed heeft, leeft op dit continent nog altijd zo’n 30% van de mensen in armoede.

Image

Dat is wel een flinke afname in vergelijking met zo’n tien jaar geleden, maar nog altijd niet te vergelijken met de nog altijd grotere en vooral veel eerlijker verdeelde welvaart in Europa.

Juist méér samenwerking in Latijns-Amerika

23 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Nieuws , , 1 reactie

Terwijl de Britse premier Cameron pleit voor minder Europese integratie én een referendum over een eventueel Brexit, ziet Latijns-Amerika de Europese Unie juist als groot voorbeeld. Vanaf vrijdag ontmoeten EU-leiders als Merkel, Barosso en Van Rompuy de leiders van het Latijns-Amerikaanse CELAC in de Chileense hoofdstad Santiago.

CELAC

De CELAC bestaat uit alle onafhankelijke landen op het Amerikaanse continent met uitzondering van de VS en Canada. De gemeenschap is in februari 2010 opgericht om meer politiek en economisch samen te werken én gezamenlijk een vuist te kunnen maken tegen de almachtige Verenigde Staten.

Komende vrijdag houdt de CELAC voor het eerst in haar huidige vorm een gezamenlijke top met de Europese Unie. In Chili zijn vanuit Europa onder meer de Duitse bondskanselier Angela Merkel, EC-voorzitter Jose Manuel Barosso, EU-president Herman van Rompuy en de Spaanse premier Mariano Rajoy te gast.

-

Met dit heftige gebaar past Merkel wel tussen al die Latijns-Amerikaanse leiders

Timmermans ontmoet Chávez helaas niet
Voor Nederland reist minister Frans Timmermans af naar het deze week met waterproblemen Santiago. Dan kan de PvdA’er gelijk even terug naar de socialistische wortels van zijn partij met Raúl Castro, die na de top voorzitter wordt van de CELAC, in hetzelfde hotel. Wat dat betreft is het jammer dat de zieke Hugo Chávez ontbreekt. Want de gemoedelijke Limburgse Fransje schouder aan schouder met ‘El Comandante’ was een mooi plaatje geweest.

Het doel van de top in Chili is een verdrag voor samenwerking en investeringen in duurzame ontwikkeling, maar Van Rompuy heeft al laten weten dat er wat hem betreft zeker ook gesproken moet worden over verdere integratie in Latijns-Amerika.

Zuid-Amerikaanse douane-unie
Naast de CELAC is er in Zuid-Amerika ook nog de douane-unie Mercosur. Die gaat naar Europees voorbeeld nog veel verder met integratie dan de CELAC. Met vrije handel en zoveel mogelijk vrij verkeer van personen, goederen en diensten.

De Mercosur bestaat uit Brazilie, Argentinie, Uruguay, Venezuela. het tijdelijk geschorste Paraguay waar vorig jaar president Fernando Lugo niet geheel rechtmatig is afgezet én de geassocieerde leden Bolivia, Peru, Chili, Colombia en Ecuador. Die laatstgenoemde Andeslanden willen niks liever dan zoveel mogelijk samenwerken met de economische grootmachten Brazilie en Argentinie.

Overweldigend ‘Si!’ voor samenwerking
Dus als je hier in de Andesregio naar Brits voorbeeld een referendum houdt over ‘in or out’ welk continentaal samenwerkingsverband dan ook, dan zal er met overweldigende meerderheid voor ‘in’ worden gestemd.

Nou is er in Latijns-Amerika ook nooit sprake van een Babylonische spraakverwarring zoals soms in Brussel en Straatsburg, want het hele continent spreekt Spaans of het verwante Portugees: Más integración? Si!

Presidentskandidaat met bizar politiek verleden

21 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Leven in Ecuador, Nieuws , , , 4 reacties

Veel Ecuadoranen om mij heen beginnen bijna te schuimbekken als ik de naam van presidentskandidaat Lucio Gutiérrez laat vallen met zijn plannen om de economie te stabiliseren. “Hoe durft hij nog mee te doen aan de verkiezingen?!?” Gutiérrez pleegde in het verleden dan ook al eens een staatsgreep en moest jaren later als president per helikopter vanaf het dak zijn paleis vluchten onder toeziend oog van een woedende mensenmassa.

Voormalig kolonel én voormalig president Lucio Gutiérrez is één van de zeven kandidaten die het bij de verkiezingen op 17 februari opnemen tegen zittend president Rafael Correa.

In de krant El Comercio wordt hij beschreven als ‘pragmatische militair gebonden aan zijn verleden’. Dat is een hele adequate omschrijving, want het is vandaag precies 13 jaar na zijn staatsgreep waar hij vanmorgen vroeg al vol enthousiasme over twitterde: Image
(Vandaag 13 jaar na de glorieuze daad verenigen we ons opnieuw om deze corrupte regering te bevechten en te verslaan)

Mislukte staatsgreep
Als kolonel in het leger sloot Gutiérrez zich in 2000 aan bij massale protesten van Indianen tegen de toenmalig president. Het volk was toen woedend vanwege alle corruptie én dat hun Sucre werd ingeruild voor de dollar door de zware economische omstandigheden. Met de leider van de Indianenbeweging en een hoge rechter nam Gutiérrez toen heel eventjes de macht over, maar de driekoppige junta werd een dag later al weer afgezet door andere legerleiders. Lucio Gutiérrez moest een half jaar de gevangenis in.

President Gutiérrez
Toch lukt het hem om bijna drie jaar later als president verkozen te worden. Zijn beloften de corruptie aan te pakken en de armoede te bestrijden waren geloofwaardig, juist omdat hij zijn nek had uitgestoken bij het massale volksprotest. Maar zoals bij zovele Ecuadoraanse presidenten voor Correa kwam er nauwelijks iets terecht van zijn linkse populistische plannen.

Met zijn economische beleid nam Gutiérrez juist afstand van de arme bevolking. Hij liet zich door het IMF verleiden harde hervormingen door te voeren en dat leidde opnieuw tot een massaal volksprotest. Maar dit keer tégen hem.

Vluchten per helikopter
Gutiérrez werd beschuldigd op te treden als dictator, omdat hij baantjes regelde voor familie en vrienden en kritische rechters uit het Hooggerechtshof verving door volgzamere. Intussen werden de economische en sociale problemen in Ecuador alleen maar groter in plaas van kleiner.

Na een chaotische week in april 2005 waarin het leger weigerde mee te werken aan de door Gutiérrez uitgeroepen noodtoestand en het parlement hem uiteindelijk afzette moest hij zijn paleis ontvluchten.

Image

Vanwege de woedende mensenmassa op het plein voor het presidentieel paleis in Quito moest dat vanaf het dak met een helikopter. Zo heb ik Balkenende het Torentje nooit zien verlaten.

Opnieuw naar de gevangenis
Gutiérrez vroeg en kreeg uiteindelijk asiel in buurland Colombia, maar kon het toch niet laten terug te keren naar zijn eigen Ecuador. Daar werd hij direct in de boeien geslagen en verdween hij opnieuw voor 6 maanden naar de cel.

Hij kwam vrij omdat de rechter het niet bewezen achtte dat Gutiérrez de nationale veiligheid had bedreigd. Maar meedoen aan de nieuwe verkiezing mocht hij niet. Daarom schoof hij zijn broer Gilmar Gutiérrez naar voren. Die haalde in 2006 nog altijd bijna een vijfde van alle stemmen, maar dat was lang niet genoeg om Rafael Correa van zijn eerste periode als president af te houden.

Volhardend politicus
Sinds een aantal jaar mag Lucio Gutiérrez zelf weer meedoen aan de verkiezingen. In 2009 werd hij met ruim een kwart van de stemmen tweede achter Rafael Correa. Die heeft de rol van de held van het volk, die Gutiérrez in 2000 nog was, overtuigend van hem overgenomen.

Toch doet Lucio Gutiérrez nu opnieuw een gooi naar het presidentschap. De speerpunten van zijn huidige campagne zijn het bestrijden van de corruptie, het verlagen van de belasting én het verhogen van de bijstandsuitkering. Maar niemand in mijn omgeving gelooft nog in de politicus Gutiérrez en al zijn beloften, ook fervente tegenstanders van Correa niet.

Image

Gutiérrez zal met zijn populistische voorstellen ongetwijfeld nog wel een deel van de stemplichtige Ecuadoranen achter zich krijgen, maar bij lange na niet genoeg om weer een factor van belang te worden op het politieke toneel.

Kans gehad en verspeeld: “Gutiérrez belichaamt de oude vriendjespolitiek, die zich vooral druk maakt om persoonlijke belangen”, schrijft een politiek commentator vandaag in de regeringsgezinde krant El Telégrafo.

Werk aan de winkel voor Correa
Met tegenstanders met zo’n omstreden verleden is het niet zo gek dat Rafael Correa met ruim 60% in de peilingen onbedreigd afstevent op een nieuwe periode als president. Zeker omdat hij wél een belangrijk deel van zijn verkiezingsbeloften nakomt.

Al moet Correa in zijn volgende termijn net als Obama vanaf vandaag nog heel wat werk verzetten om de hoop op een betere toekomst die hij heeft opgewekt ook écht waar te maken.

Vrijheidsalert voor Ecuador

17 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Leven in Ecuador, Nieuws , , 3 reacties

De vrijheid in Ecuador is het afgelopen jaar afgenomen, constateert de Amerikaanse waakhond voor democratie ‘Freedom House’. Volgens het rapport Freedom in the World 2013 is het nieuwe politieke partijen moeilijk gemaakt zich te registreren en is de formule om de parlementaire zetels te verdelen veranderd in het voordeel van de regeringspartij van Rafael Correa.

Ecuador is na de verslechtering van de politieke rechten nog altijd ingedeeld in de klasse ‘gedeeltelijk vrij’ tussen landen als Egypte, Georgie en Pakistan en andere landen in de regio als Colombia, Venezuela en Bolivia.

Rapport van Freedom House

Zetelverdeling in voordeel Correa
Ecuador voerde dit jaar de methode d’Hondt in voor de verdeling van restzetels. Die methode pakt gunstiger uit voor grote partijen. Volgens ‘Freedom House’ wordt daarmee de macht bevoordeeld en is het dus een verslechtering van de democratie. Maar dat is wat overdreven als je weet dat ook landen als Belgie, Finland en Zwitserland die methode gebruiken.

Drempel bij registratie nieuwe partijen
Daarnaast constateert de Amerikaanse organisatie ‘onvolkomenheden’ bij de registratie van nieuwe politieke partijen. Zo besloot de Centrale Kiesraad (CNE) om opnieuw alle handtekeningen van politieke partijen te beoordelen, nadat ze eerder al waren goedgekeurd.

Hoewel dat inderdaad een wellicht onnodige drempel is, zijn er voor zover mij bekend geen serieuze partijen door uitgesloten voor de komende verkiezingen.

Veroordeling El Universo
Freedom House tikte Ecuador eerder dit jaar ook al op de vingers vanwege gebrekkige persvrijheid. Rafael Correa won toen een rechtszaak tegen de drie eigenaren en een columnist van oppositiekrant El Universo.

Zij werden veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en 40 miljoen dollar boete vanwege smaad, omdat ze grote vraagtekens hadden gezet bij het optreden van het leger tijdens een uit de hand gelopen staking van politie-officieren in september 2010. Volgens Correa was er toen een coup tegen hem gaande en was de inzet van het leger hard nodig om de orde te herstellen.

De president verleende de El Universo-eigenaren uiteindelijk pardon, want hij stelde dat de door hemzelf aangespannen rechtszaak ging om waarheidsvinding en niet om mensen te arresteren. Maar het intimiderende signaal dat daar vanuit ging was voor ‘Freedom House’ reden genoeg om de persvrijheid in Ecuador in twijfel te trekken.

Gebrekkige persvrijheid?
Eerlijk gezegd heb ík het idee dat iedereen kan schrijven wat ‘ie wil, maar dat zal ik de komende jaren wel gaan merken. Laat ik maar de proef op de som nemen door keihard te stellen dat er door het wanbeleid van Rafael Correa en zijn regering hier dit jaar wéér geen Elfstedentocht verreden kan worden.

Ecuador versus Nederland in keiharde cijfers

16 januari 2013

Arjan Meesterburrie Analyse, Leven in Ecuador , Plaats een reactie

Als je een aantal belangrijke indicatoren op een rijtje zet, lijkt het logisch dat er in Ecuador veel minder chagrijn heerst over de economie als in Nederland. Zo staat het consumentenvertrouwen hier volgens tradingeconomics.com op +44,5 en in Nederland op -39. Maar er zit natuurlijk een hele grote economische adder onder het gras.

Groot geklaag en algehele somberheid zoals in Nederland heb ik hier écht nog niet gehoord, al heb ik natuurlijk nog niet elke Ecuadoraan persoonlijk gesproken. En als je onderstaande cijfers bekijkt zou je toch ook echt denken dat het linkerrijtje van het ontwikkelingsland is en niet dat van Nederland.

Groei BBP                                                -0,9%                +4,7%
Werkloosheid                                             7%                    4,6%
Overheidsschuld t.o.v. BBP                        65,5%               17,98%
Consumentenvertrouwen                            -39                    +44,5
Bron: tradingeconomics.com

De afwezigheid van chagrijn hier lijkt dus logisch als je ziet dat het gezamenlijk inkomen (BBP) stevig groeit, er relatief veel minder mensen werkloos zijn en de overheidsschuld veel minder op de begroting drukt. Zeker als je ook nog eens de optimistische volksaard in ogenschouw neemt.

Dit is natuurlijk de grote adder…
Het verschil in jaarlijks inkomen per hoofd valt wél enorm in het voordeel van Nederland uit. In Ecuador bedraagt dat een schamele  $1.786 en in Nederland $26.735 per jaar. Meer dan heel eenvoudig leven zit er daarmee voor het overgrote deel van de Ecuadoraanse bevolking niet in.

Het beetje welvaart is hier ook nog eens heel oneerlijk verdeeld, want in de steden zijn er genoeg mensen die net zo’n luxe leven kunnen leiden als in Nederland. Over die grote inkomensverschillen klagen veel mensen wél.

Dat verklaart ook direct de enorme populariteit van de socialistische president Correa. Hij heeft de belastingen voor bedrijven en de hoogste inkomens verhoogd en verbeterde intussen basisvoorzieningen als onderwijs en zorg en voerde een minimale bijstandsuitkering in voor de allerarmsten.

Eenvoudig leven
Veel Ecuadoranen zullen het hun hele leven moeten doen met een eenvoudig woninkje op de bergen of aan het strand en de dagelijkse portie rijst met kip. Pas als ze zich daar aan proberen te ontworstelen door naar de stad te trekken of naar de Verenigde Staten of Europa worden ze met hun neus op de enorme verschillen gedrukt.

Toch is het maar de vraag of een eenvoudig leven in de buitenlucht zonder iPad, een grote nieuwe auto of verre reizen minder is dan dat van een gestresste kantoormedewerker in Almere mét op de digitale televisie het nieuws dat Rafael en Sylvie het weer gaan proberen.

Older Entries Newer Entries